Filmi birçoğunuz izlemişsinizdir, vaktiyle almanların yaptığı soykırımı konu alan çok etkileyici bir yapım. İzlemeyenlere de tavsiye ederim. Bu yazıyı yazmaktaki amacım bu filmi tanıtmak falan değil, dün benzer acıları çekmiş olanlar, ve hatta ondan çok daha önce yine gemilerle gelip bizim topraklarımıza sığınanlar geçmişi unutmasın istiyorum. Her ne kadar tv’de kokuşmuş siyaset haberlerini izlemesem de ister istemez benim de dünden beri yaşanan acı gerçeklerden haberim var. Dün öğlen civari Gümüşsuyu’ndan sınavdan dönerken Taksim’de bir takım gösterilerle karşılaşmıştım fakat bu olağan Filistin’e destek gösterilerinden biri zannetmiştim. Meğer çok acı gelişmeler olmuş. İnternette takip ettiğim kadarı ile ben de az çok gelişmelerden haberdarım. Dünden beri herkes İsrail’i lanetleyen yazılar, ve fotoğraflar paylaşıp duruyor. Öyle ki profilinde İsrail aleyhinde bir ibare olmayanlar neredeyse din ve millet düşmanı ilan edilecek duruma geldi. Nefisyemektarifleri’nde dün pasta tarifi yayınlandığı için eleştiren ziyaretçiler dahi oldu. En çok üzüldüğüm şey de bu işte, ne zaman olaylar gündem olsa insanlar galeyana geliyor, mangalda kül bırakmıyor. Üç-beş gün sonra ise kirden eser kalmıyor, hayat devam ediyor. Sanki askerimiz her gün şehit olmuyor, sanki Filistin halkı orada her gün ölmüyor. Keşke ben haksız olsam, keşke bir iki küfür savursak, bir kaç gün hayatı durdursak ve sonra her şey düzelse. Ama öyle değil işte…
Dün biraz sanal alemde gezindim, siz de bakarsanız görürsünüz, facebook’da İsrail fans gibi tonla grup mevcut, biraz yazılanları okudum, inanamadım.Sözde silahsız askerlerine linç etmeye kalkışan teröristleri tamamem kendilerini savunma amacıyla öldürmek zorunda kaldıklarını anlatan videolar yayınlamışlar. Bizi önce Ermenilere, sonra Kürtlere ve şimdi de Yahudilere soykırım yapmakla suçlamışlar. Buna mukabil bizimkiler de cevap yazmışlar. Ağız dalaşı son haddinde anlayacağınız. Yine bir yerlerde okuduğuma göre  bir grup Türk hacker mossad dahil İsrail sitelerini çökertiyorlarmış. Helal olsun becerebilsem ben de yapardım… yine sanal alemde ordumuza övgüler yağdıran videolar da bu aralar çok popüler. İnsan izledikçe gurur duyası geliyor, ama eğri oturup doğru konuşalım.  Kullandığımız silahlar, uçaklar, her türlü makine nereden geliyor sanıyorsunuz. Sizce bu silahları satın aldığınız bu adamların, olası bir savaş durumunda elinizdeki silahları ve uçakları alt edecek teknolojiyi kendi elinde bulundurmadan size sunacak kadar aptal olduğunu mu düşünüyorsunuz? Ne yazık ki Türkiye’nin aşması gereken daha çok engeli var, ne yazık ki ben bu defa da güzel günler için umut ışığı göremedim. Oysa ‘Felaketler insanları, zeki milletleri daima azimli ve yeni hamlelere sevkeder.’ diyor M. Kemal. Biz de keşke devletçe bu kısır döngüden çıkıp yeni hamleler peşinde olsak.

İşte böyle, dünden beri içim sıkılıyordu yazmak istedim. Şu ‘kınama’ kelimesi ben de küçüklüğümden beri büyüklerimizden duya duya, ‘elimden bir şey gelmiyor, kendi çapımda sitem ediyorum’ gibi bir anlamı çağrıştırsa da ben yine de pasifliklerinden ve korkaklıklarından dolayı kendi devlet büyüklerimi kınıyorum. İsrail’e lanet falan etme gereği duymuyorum, çünkü onlar en büyük laneti zaten almışlar…

Buradan devlet büyüklerimize! de bir iki söz yazmak geldi içimden, gerçi sözler bana değil Atatürk’e ait.

Saygısızlığın, saldırının küçüğü, büyüğü yoktur.

İnsaf ve merhamet dilenmekle millet işleri görülemez; millet ve devletin şeref ve bağımsızlığı elde edilemez, insaf ve merhamet dilenmek gibi bir kural yoktur. Türk milleti ve Türkiye’nin çocukları, bunu bir an akıldan çıkarmamalıdır.

Bir millette, özellikle bir milletin iş başında bulunan yöneticilerinde özel istek ve çıkar duygusu, vatanın yüce görevlerinin gerektirdiği duygulardan üstün olursa, memleketin yıkılıp kaybolması kaçınılmaz bir sondur.

Bağımsızlıktan yoksun bir ulus, uygar insanlık karşısında uşak olmaktan kurtulamaz.

Bilelim ki, milli benliğini bilmeyen milletler başka milletlerin avıdır.

Kendiniz için değil, bağlı bulunduğunuz ulus için elbirliği ile çalışınız. Çalışmaların en yükseği budur.
Denebilir ki, hiçbir şeye muhtaç değiliz, yalnız bir tek şeye ihtiyacımız var: Çalışkan olmak! Servet ve onun doğal sonucu olan rahat yaşamak ve mutluluk, yalnız ve ancak çalışanların hakkıdır. .

Tam bağımsızlık ancak ekonomik bağımsızlıkla olur.

Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az ( bu da benden olsun)

Bu arada İsrail kaynaklı ürünleri protesto son günlerde yine gündemde. Bakalım ne kadar devam eder bilinmez ama ben de merak ettim neymiş bu İsrail malları diye biraz araştırdım. Becerebilirseniz markete gidince bu ürünlerden birini almadan eve gelin. Yine de listeyi aşağı ekledim, umarım yerli malı kullanma felsefesi sadece birilerine tepki olsun diye değil de artık bizim de bir şeyler yapma sıramız geldiği için akıllarda yer eder.

1-NOKİA
2-MC DONALDS
3-VAKKO
4-PROFİLO
5-CARREFOUR
6-KOMİLİ
7-SARALLE
8-PANTENE
9-ELİDOR
10-RECOİCE
11-BLENDAX
12-DOVE
13-LUX
14-CLEAR
15-İPANA
16-SİGNAL
17-COLGATE
18-ORKİD
19-CİF
20-VİM
21-DOMESTOS
22-REXONA
23-COCA COLA
24-FANTA
25-PEPSİ
26-YEDİGÜN
27-FRUKO
28-SPRİTE
29-SENSUN
30-SCHWEPPES
31-TURKUAZ
32-LİPTON
33-TANG
34-CAPPY
35-ARİEL
36-OMO
37-YUMOS
38-ALO
39-ACE
40-RİNSO
41-SANA
42-KENT
43-KNORR
44-MAGNUM
45-PANDA
46-ALGİDA
47-CARTEDOR
48-CORNETTO
49-DANONE
50-VİVİDENT
51-FİRST
52-CALVE
53-NESTLE
54-NESCAFE
55-NESQUİK
56-KİTKAT
57-MİLKA
58-JACOBS
59-MİLKYBAR

http://www.hueber.de/shared/uebungen/schritte/lerner/uebungen/index.php

Hergün birkaç saatinizi iett otobüslerinde geçiriyorsanız ister istemez sıkılıyor, kendisinize yapacak birşeyler arıyorsunuz. Genelde insanlar trafikte müzik dinlerler, birşeyler okurlar, milleti dikizlerler ya da etrafı izlerler. Ben sanırım sonuncu gruba giriyorum. Çünkü ne kulaklıkla müzik dinlemeyi ne de elimde gazete taşımayı severim. Böyle olunca yaptığım tek şey camdan dışarıyı izlemek oluyor. Bu yazıyı yazmaya karar verdiğimden beri daha da dikkatle gözlemlemeye başladığım duvar yazılarından bahsetmek istiyorum bugün.

İlk bakışta graffiti kelimesi bana zürafa’yı çağrıştırsa da aslında graffiti için “duvara resim yapma sanatıdır.” diyebiliriz. metro graffitisi, sokak graffitisi, wc graffitisi, bilgisayarda yapılmış graffiti gibi bir çok alt dalı olan graffiti, en eski sanat dalıdır demek sanırım çok yanlış olmaz. Bugünün hip hop kültürünün bir parçası olan graffiti sanatının eski zamanlarda insanların mağara duvarlarına yaptıkları resimlerin modern bir versiyonu gibi.

İnternette graffiti konusunda biraz araştırma yapıp yapılmış yığınla duvar resmi ile karşılaşınca ben de çok özendim. Photoshopta ben de yaparım diye düşündüm. Ama vazgeçmem uzun sürmedi. İyi ki şu siteye rastladım da hevesim kursağımda kalmadı. Ben boyumun ölçüsünü aldım ama anladım ki güzel bi resim çıkarmak için bilgisayarda bile oldukça emek gerekiyor. Bu sanata yasadışı denmesi haksızlık bence çünkü içlerinde gerçekten güzel örnekler var. Köprü altlarındakileri “belfıtığı”yazılarını veya “satlık” yazılarını saymıyorum tabi ki.Bir de ortaköyde bir binanın yan cephesinde var, Boğaz Köprüsünden geçerken görürsünüz, “Artık çatı akmasına son, Yusuf Usta” şeklinde bir şey, onu da saymıyorum. Bunların dışında, benim fikrimi sorarsanız bazı yerlere mesela parklara falan yapılması hiç de kötü bir şey değil. Ben şahsen kendi evim olursa bir gün bir duvarı tuğla kaplayıp boyatmayı düşünebilirim, neden olmasın?

Yazımı kendi yaptığım graffiti örneği ile bitirmek istiyorum. Gerçi yukardakilerin yanında biraz mağara adamı resmi gibi kaldı ama olsun. Çok fazla uğraşamadım ne yapayım sıkıldım.

Başlık hayatımdaki erkekler olunca hemen kendimden bahsettiğim anlaşılmasın. Uzun bir aradan sonra yazmak istediğim bazı konular birikmiş. Öncelikle bahsetmek istediğim şey; geçenlerde Kabalcı Kitabevinde dolaşırken tesadüfen rastlayıp hemen aldığım dvd. Orjinal adıyla ‘Riding İn Cars With Boys‘.Filmi ilk defa bir kaç yıl önce izleyip çok beğenmiştim. Zaten Drew Barrymore ismini hangi filmde görsem izlerim.

Filmin konusu şöyle: Yıl 1965, Beverly yani Bev( Drew Barrymore) 15 yaşında bir genç kız. Biraz erkek meraklısı, ve henüz çıktığı kimse yok. Arkadaş çevresinden çok popüler bir çocuktan hoşlanıyor fakat Bev’in onun ilgisini çekecek hiç bir fiziksel albenisi yok. Bir partide kalbi kırılıyor ve kendisini teselli eden Ray’den talihsizlik sonucu hamile kalıyor. Gerisini de anlatmıyorum. Fakat filmin kapağında ki bir söz beni etkilemişti, söylemeden geçemeyeceğim. İngilizce olduğu için tam anlatamayabilirim fakat şöyle diyor: ‘Herşeyi yanlış yaptığı halde, sonunda doğru şeylere kavuşan kız’ . Ya da en azında öyle birşey, bana biraz kendimi hatırlattı. Umarım sizde izler ve beğenirsiniz.

Bir kaç haftadır sürekli adını duyduğum, cep telefonumdan takip ettiğim bu siteyi nihayet bugün inceleyebildim. Kardeşim seni gerçekten tebrik ediyorum. Çok iştah açıcı olmuş. Senin için süper yemek fotoğrafları hazırladım. Evdeki bilgisayarımda kaldı. En kısa zaman da sen ve okurlarınla paylaşacağıma emin olabilirsin:) Şaka bir yana gerçekten çok beğendim. Herkese şimdiden afiyet olsuuun…..

Bu giriş yazısının nasıl olacağı ya da olması gerektiği hakkında hiç bir fikrim yok. Sanırım site içeriğinden bahsetsem yerinde olur. Bu web sitesini tasarlamaktaki amacım ilgi alanıma giren konularda, her ne kadar iyi bir yazar olmasam da düşüncelerimi, gezip gördüklerimi ya da duyduklarımı diğer insanlarla paylaşmak bir zaman sonra geri dönüp baktığımda ben neler yapmışımın hesabıını çıkarmaktır. Okuyan arkadaşların yorumlarıyla bana yön vermesi beni mutlu edecektir.

Unutmadan web sitemin domaininin alınmasından, tema seçimi, alan sağlama, web tasarım, her türlü sorun giderme gibi teknik anlamda bana 7/24 destek veren nexus hosting e özellikle sevgili kardeşim elif‘e çok teşekkür ediyorum.