Uzuuuuun bir aradan sonra yine sayfama yazıyorum. Gönül isterdi ki dönem başındaki bu ilk yazım sevinçli ve umut dolu olsun. Malesef ki değil yaklaşık 24 saattir moral bozuluğum tavan yapmış durumda, her an olay çıkaracak bir potansiyel seziyorum kendimde. İsterseniz olayları en baştan anlatayım, kim haklı kim haksız siz karar verin, bu arada söz veriyorum objektif olacağım Her şey dün akşam saatlerinde yurttaki odama bavulu bırakmak için geldiğimde başladı, oysa hayat ne kadar güzeldi, keyifli bir cumartesi gezmesi, ardından mangal keyfi, aile içi frizbi çılgınlığı, salıncakta sallanmaca, hoplamaca, zıplamaca… . Derken yurda geldik, eşyalarımı üst kata çıkardım. Gerçi biliyordum odama daha doğrusu Tuba’cığım ile 3 yıl yaşadığımız kutsal mabedimize namahrem eli değeceğini, ama hiç bu kadar acı vereceğini düşünmemiştim. Nedense en saf halimle ve benden beklenemeyecek bir iyimserlikle herşey çok güzel olacak, yeni bir arkadaş edineceğim havalarındaydım. Bana sürpriz yapmaya bayılan kader yine yaptı yapacağını. Yeni oda arkadaşım H…  :(

İyisi mi ben yine atlamadan olayları en son kaldığım noktadan itibaren anlatmaya devam edeyim. Nerede kalmıştık?

En son bavulu dün akşam saatlerinde yurda getirdiğimi söylemiştim. Sonrasında kendimi  en çok evimde hissettiğim odanın kapısını açtım ve içeri girdim. İlk başta normal bir insan evladı ile karşılaştığımı sanarak kendimi tanıttım ve sadece bavulu bırakıp çıkacağımı yurda ertesi gün geleceğimi söyledim. Bu arada 3 yıldır yattığım yatağa yerleşmiş olduğunu farkedip kendisine şöyle dedim.  ‘yalnız o taraftaki yatak benim yatağımdı.’ Sanmıştım ki bilemediği için öylece yerleşmiş. Nasıl anlayabilirdim ki insan kılığı altında bir canavar varmış. Ben peki değişelim diyeceğine o kadar eminken en büyük silahını yani çenesini devreye soktu. Tamamen hazırlıksız yakalanmıştım. Bu tip ani saldırılarda tecrübeli olmadığım için geri çekilip meseleyi sakin kafa ile ertesi gün konuşmayı tercih ettim. Böylelikle eve gidip olayın analizini yapabilirdim.

Evet o yatak 3 yıldır benimdi. Evet o bu odaya sonradan gelmişti. Evet dağdan gelip bağdakini kovmak diye buna denirdi. Evet benim buzdolabım benim masamın yanında olmalıydı, evet evet evet… Ve nihayetinde bugün akşam üzeri yurda ulaştım. Tatlı bir başlangıç olması ümidi ile güleryüzle kendimi tekrar tanıttım. Tekrardan ifade ettim ki dolabın yanındaki masa benim masam ve ben oradan sürekli içecek alıyorum, kendisi boşalan yere yerleşmeli gibi gibi gibi. Tabi bunları söyleyebilmem hayli zaman aldı çünkü arkadaşın nefes almak için sustuğu aralara kelimelerimi serpiştirmeye çalışıyordum. Derken yatak meselesinin bu şekilde çözülemeyeceğini farkettim ve bu konuyu kapatmaya karar verdim. Yarın müdüriyetle görüşelim bu konuyu dedim. Fakat olay öyle büyüdü ki artık önemli olan ne yatak ne dolap ne de başka bir şeydi, bu kişi ile aynı odada nefes almak insan ömrüne zarar bir faaliyet halini aldı. Sigara içsem daha sağlıklı olur eminim. Gelelim diğer konulara, hemen yatağımın karşısına plastik 4 raflı bir çekmece yerleştirmiş. Üzerinde plastik bir bulaşıklık ve içinde kevgir, çırpma teli gibi bir mutfak dolusu eşya. Gören de mutfak işletiyoruz ya da odalara servis yapıyoruz zannedecek, bir dönem eski oda arkadaşım tuba ile bunun geyiğini yapmıştık ama hiç bu kadar yaklaşmamıştık. Komidinler arasında yine plastik 3 katlı bir şey, üzeri tıka basa dolu, sağda solda garip eşyalar. Bir an kendimi Burhan Altıntop’un evine gelmiş gibi hissettim. Tek eksiğimiz Çiko ve girişe asılacak plastik çiçekler.  Odamız adeta gecekondu havasında, banyoda duşakabinin yanındaki 5 lt sıvı sabun bidonuyla, sağa sola yapıştırılmış yapışkanlı havlu asacaklarıyla, komidin üzerine örtülmüş tül örtüsüyle her an kapı vurulup içeri Makbule gelecekmiş gibi tedirgin yatmaktayım. Bu arada söylememe gerek yok, yönetmelik gereği odada yemek yapmak yasak ama bu abla yemek yapacağını da ilan etti. Normalde arada biz de yapardık tuba ile birşeyler yerdik, biraz insan olsa müsamaha gösterebileğim bu birey bu kadar iyi davranılmayı haketmiyor kanaatindeyim.Bu arada söylemeden geçemeyeceğim sadece yumurta gibi kokusuz!!! şeyler yapıyormuş, aman ne güzel.

Bu şekilde yazarken belki okuyucu için kaprisli iki kızın köşe kapmaca savaşından öte anlam taşımayan bu hikaye, sadece yaşayanların anlayabileceği öfke ve isyan nöbetleri yüklü, çok sinir bozucu bir o kadar da acıklı sahnelerle dolu. Sabaha umarım sağ çıkarım da maceranın devamını da sizlerle paylaşırım. Bu arada şu anda bu yazıyı yurt odamda yazmaya çalıştığımı söylemiş miydim?

İşte ışıklar da kapandı, sanırım H… monarşisinde biz teletabilerin yatma vakti geldi, sabah ola hayrola

Bölüm 2 : Maraton

… sabah umduğum gibi çabuk gelmedi, gece bir türlü uyuyamadım. Saat 8 de telefonun alarmı ile uyanıp yüzümü yıkamak ve ayılmak için lavaboya gittiğimde yeni bir sinir harbinin başlayacağına emindim. Fakat rakibin strateji geliştirdiğini nereden bilebilirdim. Ben kalkarken uyuyan şahıs meğer ben banyoya girer girmez yerinden fırlamış. Ne demişler? Su uyur düşman uyumaz. Üzerini giyinmiş ve çıkmak üzere! Bu hızlı performansıyla Kenyalı atletleri bile solda bırakan yeni arkadaşım! göz açıp kapayana dek odadan uçtu. Küçük dilimi yutmadıysam daha da yutmam herhalde. Elbette ben anladım bu acelesinin sebebini fakat olayları akışına bırakmayı tercih ettim. Tam da beklediğim gibi bir süre sonra telefon çaldı, son derece sıcak bir şekilde telefonu açtım. Yurt idaresi beni bekliyordu. Hemen gidip kapıyı çaldım ve içeri girdim. Hakkımda kimbilir neler anlatmıştı. Gayet sakin bir şekilde yeni gelen arkadaşla anlaşamadığımı ifade etmeye çalıştım fakat malesef arkadaş bu konuşmaya yeterince iyi hazırlanamadığı için sürekli agresif bir şekilde sözümü kesip durdu. Ben sonuç olarak 3 yıldır burada kaldığımı ve ne benim ne de eski oda arkadaşım hakkımda en ufak bir şikayet almadıklarını, beni uzun zamandır tanıdıklarını ve sessiz bir şekilde girip çıktığımı ifade ettim. Yurt müdürü ardından arkadaşı uğurladı ve benimle bir müddet daha konuştu. Beni tanıdığını ve anlatılanlara zaten inanamadığını ve şaşırdığını ifade etti. Sonuç olarak sanırım arkadaşı başka odaya alacaklar, henüz kendisi ortalıkta olmadığı için durumdan haberi yok. Ben de heyecanla olacakları bekliyorum

Bölüm 4 : Kaplumbağa kazanır

Bu bölümün başlığı bu olmayacaktı, şimdi aklıma geldi. İsterseniz mutlu son da diyebiliriz, ya da yaşasın adalet Öğleden sonra yurt idaresi H… ‘yi başka bir odaya gönderme kararı aldı. Ben de odamda oturup onun taşınmasını izledim. İçimden tonla alay ettiysem de yüzüne karşı bir şey söylemedim ve bakmadım. Ama ne yalan söyleyeyim kardeşim Elif ile telefonda arkasından tonla espri yaptık, eğlendik. Bu maceramız da böylece başarılı ile sonuçlanmış oldu.

Bu arada farkettim de ben blogumu iyice günlük havasına sokmuşum, belki bu kadar detay vermek yanlıştır şu anda bilemiyorum. Ama yazıma son verirken bir şeyi daha söylemeden edemeyeceğim, Tuba ( eski oda arkadaşım) kızma da keşke mezun olamasaydın (( Şaka bir yana inşallah her şey dilediğince olur, üç yıl boyunca yaşadığımız seviyeli oda arkadaşlığı için teşekkür etmek istiyorum, geçen yıl sonu da söylemek istemiştim ama bilirsin böyle konuları konuşmayı pek sevmem, görüşmek üzere….

Filmi birçoğunuz izlemişsinizdir, vaktiyle almanların yaptığı soykırımı konu alan çok etkileyici bir yapım. İzlemeyenlere de tavsiye ederim. Bu yazıyı yazmaktaki amacım bu filmi tanıtmak falan değil, dün benzer acıları çekmiş olanlar, ve hatta ondan çok daha önce yine gemilerle gelip bizim topraklarımıza sığınanlar geçmişi unutmasın istiyorum. Her ne kadar tv’de kokuşmuş siyaset haberlerini izlemesem de ister istemez benim de dünden beri yaşanan acı gerçeklerden haberim var. Dün öğlen civari Gümüşsuyu’ndan sınavdan dönerken Taksim’de bir takım gösterilerle karşılaşmıştım fakat bu olağan Filistin’e destek gösterilerinden biri zannetmiştim. Meğer çok acı gelişmeler olmuş. İnternette takip ettiğim kadarı ile ben de az çok gelişmelerden haberdarım. Dünden beri herkes İsrail’i lanetleyen yazılar, ve fotoğraflar paylaşıp duruyor. Öyle ki profilinde İsrail aleyhinde bir ibare olmayanlar neredeyse din ve millet düşmanı ilan edilecek duruma geldi. Nefisyemektarifleri’nde dün pasta tarifi yayınlandığı için eleştiren ziyaretçiler dahi oldu. En çok üzüldüğüm şey de bu işte, ne zaman olaylar gündem olsa insanlar galeyana geliyor, mangalda kül bırakmıyor. Üç-beş gün sonra ise kirden eser kalmıyor, hayat devam ediyor. Sanki askerimiz her gün şehit olmuyor, sanki Filistin halkı orada her gün ölmüyor. Keşke ben haksız olsam, keşke bir iki küfür savursak, bir kaç gün hayatı durdursak ve sonra her şey düzelse. Ama öyle değil işte…
Dün biraz sanal alemde gezindim, siz de bakarsanız görürsünüz, facebook’da İsrail fans gibi tonla grup mevcut, biraz yazılanları okudum, inanamadım.Sözde silahsız askerlerine linç etmeye kalkışan teröristleri tamamem kendilerini savunma amacıyla öldürmek zorunda kaldıklarını anlatan videolar yayınlamışlar. Bizi önce Ermenilere, sonra Kürtlere ve şimdi de Yahudilere soykırım yapmakla suçlamışlar. Buna mukabil bizimkiler de cevap yazmışlar. Ağız dalaşı son haddinde anlayacağınız. Yine bir yerlerde okuduğuma göre  bir grup Türk hacker mossad dahil İsrail sitelerini çökertiyorlarmış. Helal olsun becerebilsem ben de yapardım… yine sanal alemde ordumuza övgüler yağdıran videolar da bu aralar çok popüler. İnsan izledikçe gurur duyası geliyor, ama eğri oturup doğru konuşalım.  Kullandığımız silahlar, uçaklar, her türlü makine nereden geliyor sanıyorsunuz. Sizce bu silahları satın aldığınız bu adamların, olası bir savaş durumunda elinizdeki silahları ve uçakları alt edecek teknolojiyi kendi elinde bulundurmadan size sunacak kadar aptal olduğunu mu düşünüyorsunuz? Ne yazık ki Türkiye’nin aşması gereken daha çok engeli var, ne yazık ki ben bu defa da güzel günler için umut ışığı göremedim. Oysa ‘Felaketler insanları, zeki milletleri daima azimli ve yeni hamlelere sevkeder.’ diyor M. Kemal. Biz de keşke devletçe bu kısır döngüden çıkıp yeni hamleler peşinde olsak.

İşte böyle, dünden beri içim sıkılıyordu yazmak istedim. Şu ‘kınama’ kelimesi ben de küçüklüğümden beri büyüklerimizden duya duya, ‘elimden bir şey gelmiyor, kendi çapımda sitem ediyorum’ gibi bir anlamı çağrıştırsa da ben yine de pasifliklerinden ve korkaklıklarından dolayı kendi devlet büyüklerimi kınıyorum. İsrail’e lanet falan etme gereği duymuyorum, çünkü onlar en büyük laneti zaten almışlar…

Buradan devlet büyüklerimize! de bir iki söz yazmak geldi içimden, gerçi sözler bana değil Atatürk’e ait.

Saygısızlığın, saldırının küçüğü, büyüğü yoktur.

İnsaf ve merhamet dilenmekle millet işleri görülemez; millet ve devletin şeref ve bağımsızlığı elde edilemez, insaf ve merhamet dilenmek gibi bir kural yoktur. Türk milleti ve Türkiye’nin çocukları, bunu bir an akıldan çıkarmamalıdır.

Bir millette, özellikle bir milletin iş başında bulunan yöneticilerinde özel istek ve çıkar duygusu, vatanın yüce görevlerinin gerektirdiği duygulardan üstün olursa, memleketin yıkılıp kaybolması kaçınılmaz bir sondur.

Bağımsızlıktan yoksun bir ulus, uygar insanlık karşısında uşak olmaktan kurtulamaz.

Bilelim ki, milli benliğini bilmeyen milletler başka milletlerin avıdır.

Kendiniz için değil, bağlı bulunduğunuz ulus için elbirliği ile çalışınız. Çalışmaların en yükseği budur.
Denebilir ki, hiçbir şeye muhtaç değiliz, yalnız bir tek şeye ihtiyacımız var: Çalışkan olmak! Servet ve onun doğal sonucu olan rahat yaşamak ve mutluluk, yalnız ve ancak çalışanların hakkıdır. .

Tam bağımsızlık ancak ekonomik bağımsızlıkla olur.

Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az ( bu da benden olsun)

Bu arada İsrail kaynaklı ürünleri protesto son günlerde yine gündemde. Bakalım ne kadar devam eder bilinmez ama ben de merak ettim neymiş bu İsrail malları diye biraz araştırdım. Becerebilirseniz markete gidince bu ürünlerden birini almadan eve gelin. Yine de listeyi aşağı ekledim, umarım yerli malı kullanma felsefesi sadece birilerine tepki olsun diye değil de artık bizim de bir şeyler yapma sıramız geldiği için akıllarda yer eder.

1-NOKİA
2-MC DONALDS
3-VAKKO
4-PROFİLO
5-CARREFOUR
6-KOMİLİ
7-SARALLE
8-PANTENE
9-ELİDOR
10-RECOİCE
11-BLENDAX
12-DOVE
13-LUX
14-CLEAR
15-İPANA
16-SİGNAL
17-COLGATE
18-ORKİD
19-CİF
20-VİM
21-DOMESTOS
22-REXONA
23-COCA COLA
24-FANTA
25-PEPSİ
26-YEDİGÜN
27-FRUKO
28-SPRİTE
29-SENSUN
30-SCHWEPPES
31-TURKUAZ
32-LİPTON
33-TANG
34-CAPPY
35-ARİEL
36-OMO
37-YUMOS
38-ALO
39-ACE
40-RİNSO
41-SANA
42-KENT
43-KNORR
44-MAGNUM
45-PANDA
46-ALGİDA
47-CARTEDOR
48-CORNETTO
49-DANONE
50-VİVİDENT
51-FİRST
52-CALVE
53-NESTLE
54-NESCAFE
55-NESQUİK
56-KİTKAT
57-MİLKA
58-JACOBS
59-MİLKYBAR

http://www.hueber.de/shared/uebungen/schritte/lerner/uebungen/index.php

Hergün birkaç saatinizi iett otobüslerinde geçiriyorsanız ister istemez sıkılıyor, kendisinize yapacak birşeyler arıyorsunuz. Genelde insanlar trafikte müzik dinlerler, birşeyler okurlar, milleti dikizlerler ya da etrafı izlerler. Ben sanırım sonuncu gruba giriyorum. Çünkü ne kulaklıkla müzik dinlemeyi ne de elimde gazete taşımayı severim. Böyle olunca yaptığım tek şey camdan dışarıyı izlemek oluyor. Bu yazıyı yazmaya karar verdiğimden beri daha da dikkatle gözlemlemeye başladığım duvar yazılarından bahsetmek istiyorum bugün.

İlk bakışta graffiti kelimesi bana zürafa’yı çağrıştırsa da aslında graffiti için “duvara resim yapma sanatıdır.” diyebiliriz. metro graffitisi, sokak graffitisi, wc graffitisi, bilgisayarda yapılmış graffiti gibi bir çok alt dalı olan graffiti, en eski sanat dalıdır demek sanırım çok yanlış olmaz. Bugünün hip hop kültürünün bir parçası olan graffiti sanatının eski zamanlarda insanların mağara duvarlarına yaptıkları resimlerin modern bir versiyonu gibi.

İnternette graffiti konusunda biraz araştırma yapıp yapılmış yığınla duvar resmi ile karşılaşınca ben de çok özendim. Photoshopta ben de yaparım diye düşündüm. Ama vazgeçmem uzun sürmedi. İyi ki şu siteye rastladım da hevesim kursağımda kalmadı. Ben boyumun ölçüsünü aldım ama anladım ki güzel bi resim çıkarmak için bilgisayarda bile oldukça emek gerekiyor. Bu sanata yasadışı denmesi haksızlık bence çünkü içlerinde gerçekten güzel örnekler var. Köprü altlarındakileri “belfıtığı”yazılarını veya “satlık” yazılarını saymıyorum tabi ki.Bir de ortaköyde bir binanın yan cephesinde var, Boğaz Köprüsünden geçerken görürsünüz, “Artık çatı akmasına son, Yusuf Usta” şeklinde bir şey, onu da saymıyorum. Bunların dışında, benim fikrimi sorarsanız bazı yerlere mesela parklara falan yapılması hiç de kötü bir şey değil. Ben şahsen kendi evim olursa bir gün bir duvarı tuğla kaplayıp boyatmayı düşünebilirim, neden olmasın?

Yazımı kendi yaptığım graffiti örneği ile bitirmek istiyorum. Gerçi yukardakilerin yanında biraz mağara adamı resmi gibi kaldı ama olsun. Çok fazla uğraşamadım ne yapayım sıkıldım.

Başlık hayatımdaki erkekler olunca hemen kendimden bahsettiğim anlaşılmasın. Uzun bir aradan sonra yazmak istediğim bazı konular birikmiş. Öncelikle bahsetmek istediğim şey; geçenlerde Kabalcı Kitabevinde dolaşırken tesadüfen rastlayıp hemen aldığım dvd. Orjinal adıyla ‘Riding İn Cars With Boys‘.Filmi ilk defa bir kaç yıl önce izleyip çok beğenmiştim. Zaten Drew Barrymore ismini hangi filmde görsem izlerim.

Filmin konusu şöyle: Yıl 1965, Beverly yani Bev( Drew Barrymore) 15 yaşında bir genç kız. Biraz erkek meraklısı, ve henüz çıktığı kimse yok. Arkadaş çevresinden çok popüler bir çocuktan hoşlanıyor fakat Bev’in onun ilgisini çekecek hiç bir fiziksel albenisi yok. Bir partide kalbi kırılıyor ve kendisini teselli eden Ray’den talihsizlik sonucu hamile kalıyor. Gerisini de anlatmıyorum. Fakat filmin kapağında ki bir söz beni etkilemişti, söylemeden geçemeyeceğim. İngilizce olduğu için tam anlatamayabilirim fakat şöyle diyor: ‘Herşeyi yanlış yaptığı halde, sonunda doğru şeylere kavuşan kız’ . Ya da en azında öyle birşey, bana biraz kendimi hatırlattı. Umarım sizde izler ve beğenirsiniz.

Bir kaç haftadır sürekli adını duyduğum, cep telefonumdan takip ettiğim bu siteyi nihayet bugün inceleyebildim. Kardeşim seni gerçekten tebrik ediyorum. Çok iştah açıcı olmuş. Senin için süper yemek fotoğrafları hazırladım. Evdeki bilgisayarımda kaldı. En kısa zaman da sen ve okurlarınla paylaşacağıma emin olabilirsin:) Şaka bir yana gerçekten çok beğendim. Herkese şimdiden afiyet olsuuun…..

Bu giriş yazısının nasıl olacağı ya da olması gerektiği hakkında hiç bir fikrim yok. Sanırım site içeriğinden bahsetsem yerinde olur. Bu web sitesini tasarlamaktaki amacım ilgi alanıma giren konularda, her ne kadar iyi bir yazar olmasam da düşüncelerimi, gezip gördüklerimi ya da duyduklarımı diğer insanlarla paylaşmak bir zaman sonra geri dönüp baktığımda ben neler yapmışımın hesabıını çıkarmaktır. Okuyan arkadaşların yorumlarıyla bana yön vermesi beni mutlu edecektir.

Unutmadan web sitemin domaininin alınmasından, tema seçimi, alan sağlama, web tasarım, her türlü sorun giderme gibi teknik anlamda bana 7/24 destek veren nexus hosting e özellikle sevgili kardeşim elif‘e çok teşekkür ediyorum.