Buradan alınacak dersler:

1. Ne oldum demeyeceksin ne olacağım diyeceksin, (bu not kendime)

2. Asla akılda kalacak cırtlak renkli araba almayacaksın, alırsan da insan gibi araba kullanmasını öğreneceksin ki Allah muhafaza bir gün keyif olsun diye ıslattığın bir kişi arabanı kampüste tekrar görürse üzerine günün anlam ve önemini kalıcı bir şekilde kazımasın.

3. Emniyet teşkilatı Fiesta kullanıcılarının ehliyetlerini bir daha gözden geçirsin,  özellikle fırtına grisi ve cırtlak yeşil olanları

Hikayenin sonu; ne mutlu ki kampüste yaşadığım için hemen gelip üzerimi değiştirdim. Aksi halde bu soğukta zatürre olacağım kesindi.

Son olarak Fiesta sahibine sesleniyorum, yerinde olsam arabamı en ücra köşelere park ederim ve fazla ortalıklarda dolaşmam. Hatta bir süre o araba ile kampüse gelmem. Bilmem anlatabildim mi?

Bakalım nelerim eksikmiş;

1. Terlik : yurtta dolaşırken kullanabileceğim 37.5 numara tercihen parmak arası bir çift terlik,

2.Termos Bardak : sabahları okula giderken çay, kahve götürebileceğim böylelikle kantinde 20 dk sıra beklemek zorunda kalmayacağım bir bardak, içi kesinlikle plastik olmamalı, tercihen hoş görünümlü olmalı…

3.Çeşitli ebatlarda kutular: İçine ıvır zıvır eşya koyulup kaldırılabilecek cicili bicili kutular, kutunun boş getirilmemesi rica olunur

4. Sırt Çantası: İçinde bilgisayar da taşıyabileceğim, sağlam bir sırt çantası…
5.Bornoz: Small beden, kaba olmayan tercihen Taç marka bir bornoz,

6. Masaüstü alarmlı saat: Hoş bir tasarımı olsa iyi olur,

Şimdilik bu kadar, Eşe dosta ilanen duyurulur )

Uzuuuuun bir aradan sonra yine sayfama yazıyorum. Gönül isterdi ki dönem başındaki bu ilk yazım sevinçli ve umut dolu olsun. Malesef ki değil yaklaşık 24 saattir moral bozuluğum tavan yapmış durumda, her an olay çıkaracak bir potansiyel seziyorum kendimde. İsterseniz olayları en baştan anlatayım, kim haklı kim haksız siz karar verin, bu arada söz veriyorum objektif olacağım Her şey dün akşam saatlerinde yurttaki odama bavulu bırakmak için geldiğimde başladı, oysa hayat ne kadar güzeldi, keyifli bir cumartesi gezmesi, ardından mangal keyfi, aile içi frizbi çılgınlığı, salıncakta sallanmaca, hoplamaca, zıplamaca… . Derken yurda geldik, eşyalarımı üst kata çıkardım. Gerçi biliyordum odama daha doğrusu Tuba’cığım ile 3 yıl yaşadığımız kutsal mabedimize namahrem eli değeceğini, ama hiç bu kadar acı vereceğini düşünmemiştim. Nedense en saf halimle ve benden beklenemeyecek bir iyimserlikle herşey çok güzel olacak, yeni bir arkadaş edineceğim havalarındaydım. Bana sürpriz yapmaya bayılan kader yine yaptı yapacağını. Yeni oda arkadaşım H…  :(

İyisi mi ben yine atlamadan olayları en son kaldığım noktadan itibaren anlatmaya devam edeyim. Nerede kalmıştık?

En son bavulu dün akşam saatlerinde yurda getirdiğimi söylemiştim. Sonrasında kendimi  en çok evimde hissettiğim odanın kapısını açtım ve içeri girdim. İlk başta normal bir insan evladı ile karşılaştığımı sanarak kendimi tanıttım ve sadece bavulu bırakıp çıkacağımı yurda ertesi gün geleceğimi söyledim. Bu arada 3 yıldır yattığım yatağa yerleşmiş olduğunu farkedip kendisine şöyle dedim.  ‘yalnız o taraftaki yatak benim yatağımdı.’ Sanmıştım ki bilemediği için öylece yerleşmiş. Nasıl anlayabilirdim ki insan kılığı altında bir canavar varmış. Ben peki değişelim diyeceğine o kadar eminken en büyük silahını yani çenesini devreye soktu. Tamamen hazırlıksız yakalanmıştım. Bu tip ani saldırılarda tecrübeli olmadığım için geri çekilip meseleyi sakin kafa ile ertesi gün konuşmayı tercih ettim. Böylelikle eve gidip olayın analizini yapabilirdim.

Evet o yatak 3 yıldır benimdi. Evet o bu odaya sonradan gelmişti. Evet dağdan gelip bağdakini kovmak diye buna denirdi. Evet benim buzdolabım benim masamın yanında olmalıydı, evet evet evet… Ve nihayetinde bugün akşam üzeri yurda ulaştım. Tatlı bir başlangıç olması ümidi ile güleryüzle kendimi tekrar tanıttım. Tekrardan ifade ettim ki dolabın yanındaki masa benim masam ve ben oradan sürekli içecek alıyorum, kendisi boşalan yere yerleşmeli gibi gibi gibi. Tabi bunları söyleyebilmem hayli zaman aldı çünkü arkadaşın nefes almak için sustuğu aralara kelimelerimi serpiştirmeye çalışıyordum. Derken yatak meselesinin bu şekilde çözülemeyeceğini farkettim ve bu konuyu kapatmaya karar verdim. Yarın müdüriyetle görüşelim bu konuyu dedim. Fakat olay öyle büyüdü ki artık önemli olan ne yatak ne dolap ne de başka bir şeydi, bu kişi ile aynı odada nefes almak insan ömrüne zarar bir faaliyet halini aldı. Sigara içsem daha sağlıklı olur eminim. Gelelim diğer konulara, hemen yatağımın karşısına plastik 4 raflı bir çekmece yerleştirmiş. Üzerinde plastik bir bulaşıklık ve içinde kevgir, çırpma teli gibi bir mutfak dolusu eşya. Gören de mutfak işletiyoruz ya da odalara servis yapıyoruz zannedecek, bir dönem eski oda arkadaşım tuba ile bunun geyiğini yapmıştık ama hiç bu kadar yaklaşmamıştık. Komidinler arasında yine plastik 3 katlı bir şey, üzeri tıka basa dolu, sağda solda garip eşyalar. Bir an kendimi Burhan Altıntop’un evine gelmiş gibi hissettim. Tek eksiğimiz Çiko ve girişe asılacak plastik çiçekler.  Odamız adeta gecekondu havasında, banyoda duşakabinin yanındaki 5 lt sıvı sabun bidonuyla, sağa sola yapıştırılmış yapışkanlı havlu asacaklarıyla, komidin üzerine örtülmüş tül örtüsüyle her an kapı vurulup içeri Makbule gelecekmiş gibi tedirgin yatmaktayım. Bu arada söylememe gerek yok, yönetmelik gereği odada yemek yapmak yasak ama bu abla yemek yapacağını da ilan etti. Normalde arada biz de yapardık tuba ile birşeyler yerdik, biraz insan olsa müsamaha gösterebileğim bu birey bu kadar iyi davranılmayı haketmiyor kanaatindeyim.Bu arada söylemeden geçemeyeceğim sadece yumurta gibi kokusuz!!! şeyler yapıyormuş, aman ne güzel.

Bu şekilde yazarken belki okuyucu için kaprisli iki kızın köşe kapmaca savaşından öte anlam taşımayan bu hikaye, sadece yaşayanların anlayabileceği öfke ve isyan nöbetleri yüklü, çok sinir bozucu bir o kadar da acıklı sahnelerle dolu. Sabaha umarım sağ çıkarım da maceranın devamını da sizlerle paylaşırım. Bu arada şu anda bu yazıyı yurt odamda yazmaya çalıştığımı söylemiş miydim?

İşte ışıklar da kapandı, sanırım H… monarşisinde biz teletabilerin yatma vakti geldi, sabah ola hayrola

Bölüm 2 : Maraton

… sabah umduğum gibi çabuk gelmedi, gece bir türlü uyuyamadım. Saat 8 de telefonun alarmı ile uyanıp yüzümü yıkamak ve ayılmak için lavaboya gittiğimde yeni bir sinir harbinin başlayacağına emindim. Fakat rakibin strateji geliştirdiğini nereden bilebilirdim. Ben kalkarken uyuyan şahıs meğer ben banyoya girer girmez yerinden fırlamış. Ne demişler? Su uyur düşman uyumaz. Üzerini giyinmiş ve çıkmak üzere! Bu hızlı performansıyla Kenyalı atletleri bile solda bırakan yeni arkadaşım! göz açıp kapayana dek odadan uçtu. Küçük dilimi yutmadıysam daha da yutmam herhalde. Elbette ben anladım bu acelesinin sebebini fakat olayları akışına bırakmayı tercih ettim. Tam da beklediğim gibi bir süre sonra telefon çaldı, son derece sıcak bir şekilde telefonu açtım. Yurt idaresi beni bekliyordu. Hemen gidip kapıyı çaldım ve içeri girdim. Hakkımda kimbilir neler anlatmıştı. Gayet sakin bir şekilde yeni gelen arkadaşla anlaşamadığımı ifade etmeye çalıştım fakat malesef arkadaş bu konuşmaya yeterince iyi hazırlanamadığı için sürekli agresif bir şekilde sözümü kesip durdu. Ben sonuç olarak 3 yıldır burada kaldığımı ve ne benim ne de eski oda arkadaşım hakkımda en ufak bir şikayet almadıklarını, beni uzun zamandır tanıdıklarını ve sessiz bir şekilde girip çıktığımı ifade ettim. Yurt müdürü ardından arkadaşı uğurladı ve benimle bir müddet daha konuştu. Beni tanıdığını ve anlatılanlara zaten inanamadığını ve şaşırdığını ifade etti. Sonuç olarak sanırım arkadaşı başka odaya alacaklar, henüz kendisi ortalıkta olmadığı için durumdan haberi yok. Ben de heyecanla olacakları bekliyorum

Bölüm 4 : Kaplumbağa kazanır

Bu bölümün başlığı bu olmayacaktı, şimdi aklıma geldi. İsterseniz mutlu son da diyebiliriz, ya da yaşasın adalet Öğleden sonra yurt idaresi H… ‘yi başka bir odaya gönderme kararı aldı. Ben de odamda oturup onun taşınmasını izledim. İçimden tonla alay ettiysem de yüzüne karşı bir şey söylemedim ve bakmadım. Ama ne yalan söyleyeyim kardeşim Elif ile telefonda arkasından tonla espri yaptık, eğlendik. Bu maceramız da böylece başarılı ile sonuçlanmış oldu.

Bu arada farkettim de ben blogumu iyice günlük havasına sokmuşum, belki bu kadar detay vermek yanlıştır şu anda bilemiyorum. Ama yazıma son verirken bir şeyi daha söylemeden edemeyeceğim, Tuba ( eski oda arkadaşım) kızma da keşke mezun olamasaydın (( Şaka bir yana inşallah her şey dilediğince olur, üç yıl boyunca yaşadığımız seviyeli oda arkadaşlığı için teşekkür etmek istiyorum, geçen yıl sonu da söylemek istemiştim ama bilirsin böyle konuları konuşmayı pek sevmem, görüşmek üzere….

Geçtiğimiz hafta sonu Elif arabasını getirmek için Merzifon gitmeye karar verdi, ben de onun verdiği gazla eve uçak bileti almış bulundum nedense. Mantıklı düşününce bir gün için eve gitmem çok gereksizdi, özellikle de finallere 1 hafta kala.Tahmin edileceği üzere ben her zamanki gibi adrenalin bağımlılığımın kurbanı oldum Sınavlar öncesi anlamsız bir maceraya atıldım, ama oldukça keyifli bir hafta sonu geçirdim.

Cuma öğleden sonra uçağı ile akşam yemeğine eve yetiştik. Annem sağ olsun milyon çeşit yemek hazırlayarak bizi zorla tıka basa doyurdu.  Yemekten sonra babam araba ile deneme sürüşü yapmak için bizi dışarı çıkardı. Önce Elif Merzifon’u 5 kere falan dolaştıktan sonra sıra bana geldi, ben de bir kaç kez aynı yollarda gidip geldim. Araba otomatik vites olunca zaten sürmek çok da yetenek gerektirmiyor. Tıpkı çarpışan arabalara binmek gibi, tek farkı bu defa çarpmamanız gerekiyor Neyse sonrasında direksiyona yine Elif geçti, yine aynı yerlerde dolaştık durduk, malum Merzifon’u bir uçtan diğer uca dolaşmak sadece bir kaç dakika alıyor. Babam ise inatla biz hata yapana ve bir yere çarpana kadar bizi dolaştırdı, sanırsam arabayı bizimle İstanbul trafiğine göndermemek için son kozlarını oynadı. Ama kazanan Elif oldu, ertesi gün öğleden sonra yola çıktık. Rotamızı Merzifon- Ankara-İstanbul olarak belirledikten sonra yola koyulduk.

Hmm.. sanırsam olayları çok hızlı anlattım, aslında hemen de yola koyulmadık. Sabah erkenden babam Merzifon’un Tavşan dağları eteklerinde düzenlenecek olan havacılık şenliklerine gitmemizi önerdi, öğleye doğru fotoğraf makinamızı da alarak şenlik alanına gittik. Oldukça büyük bir kalabalık toplanmıştı, maket uçak uçuşları ve yamaç paraşütü gösterileri vardı. Benim fikrime göre çok da başarılı bir organizasyon değildi, gidiş yolu berbatttı, araçlar tarlalara park edildi, ses sistemi ve düzenleme yetersizdi, ama yine de böyle etkinliklerin düzenlenmesi güzel bir gelişme. Zaten ben kendi adıma şenlikten kazanacağım faydayı kazandım: ilk defa yamaç paraşütü ile bu kadar yakından tanışma fırsatı buldum. Aşağıda fotoğraflarını da göreceğiniz bazı paraşütçüler tepeden aşağı doğru rüzgarla birlikte düşe kalka gelirken  sonradan tanışma fırsatı da bulduğum diğer bir tanesi sırtına taktığı ufak bir pervane ile inanılmaz hareketler yaptı. Aşağıdan ben de dahil olanca kalabalık ağzımızı açıp paraşütçüyü izlerken, o bize hava atarcasına gökte süzüldü durdu Keşke cesaret edebilsem de bir gün ben de denesem. Fotoğraflardaki paraşütçünün ismi sanırım Mehmet Bolat, babam tanıyormuş, karaya inince ayak üstü sohbet ettiler, ben de pervaneyi biraz inceledim. Aslına bakılırsa basit bir şeye benziyor, tam Elif’e bunu biz de yaparız diyordum ki adamcağız bizi duydu:) Meğer sırtına taktığı bu pervane ve motoru İtalya’dan getirmiş. Ben bozmamak için kazık yemişsiniz ne var bunu yapmakta demedim ) Şaka bir yana çok basit bir mantık, bildiğiniz yamaç paraşütünün aynı fakat motor ve pervane sayesinde alçaldığınız anda biraz gaz verip yükseliyorsunuz. Sonra hafif hafif süzülerek inmeye başlıyorsunuz, ve yine motoru çalıştırıyorsunuz. Ben bunu görünce araba almaktan vazgeçtim Böyle hava alarak İstanbul’a bile gidilir diye kendi çapımızda espriler ürettik durduk

Öğleden sonra annemin Esra’ya göndereceği eşyaları arabaya doldurarak yola çıktık, akşam yemeğinde Esra’daydık. Kalabalık trafikte tam da evin önünde bir araçlık yer bulup şansımıza sevinerek arabayı park ettik. ertesi sabah acı bir sürprizle karşılaşacağımızı tahmin edemedik. Ankara’da güzel bir gece geçirdik hasret giderdik, sabah yola çıkmak üzere aşağıya indik, meğer park ettiğimiz yerdeki ağacın türü her neyse sabaha kadar bizim arabayı reçine gibi yapış yapış bir şeye bulamış. Deterjanlarla olduğu kadar arabayı temizleyip yola koyulduk. Buradan çıkarılacak ders şu ki boş yer bulunca arabanızı hemen park etmeyin, önce bir sağa sola bakın neden boş kalmış burası diye. Sonradan sevinciniz FB gibi kursağınızda kalmasın:) FB’liler de gücenmesin lütfen bu ara onlarla ilgili espriler çok populer
Konu çok dağıldı farkındayım, Elif yazımı okuyunca kaç defa tuvalete gittiğimizi yazmayı unutmuşsun abla diyecek Neyse  sonra da İstanbul’a geldik işte bu kadar. Yol boyu arabayı babam, Elif ve ben kullandık ve çok eğlendik, özellikle birbirimizin sürüşü üzerine yaptığımız espriler ile 700 km hemen bitti.

Sonrasında Galatasaray Lisesini geçtik ve bir börekçide mola verdik. Bir çeşit sabah kahvaltısı yaptık. Demleme çayları olduğu için ara sıra gittiğim ufacık bir mekan.  Üç haftadır aynı gün ve aynı saatte oraya gelen iki kız için Börekçi ne düşünüyor acaba merak ediyorum Görüldüğü gibi bizden başka da kimse yokmuş üst katta,

Börekçinin hemen yan tarafındaki Saint Antoine Katolik Kilisesi’ne girdik. İçeride fotoğraf çekemedim fakat dışarda bir kaç tane çektim. Aşağıda soldaki fotoğraf kilisenin ön cephesi, sağdaki ise içinde ne olduğunu bilmediğim giriş kısmı. Giriş kapısının üzerindeki köprü gibi duran bölüm çok hoşuma gidiyor. Orada oturup caddeden geçenleri izlemek güzel olurdu

Sonrasında biraz daha yürüyüp müzik aleti satılan dükkanların önünden geçerek yokuş aşağı inmeye başladık. Her yer turist dolu, özellikle Almanca ve İspanyolca konuşan bir sürü insanla karşılaştık. Fakat daracık yolda öyle bir araç trafiği var ki yürümekte güçlük çektik. Sokak arasından birdenbire karşımıza çıkan Galata Kulesi’ni çekmekte oldukça zorlandım. Zaten güçlükle bir açı yakalıyorum ve tam çekiyorum derken üzerime gelen bir araba ile uzaklaşmak zorunda kalıyorum, neyse haliyle fotoğraflar kötü çıktılar

Yokuşun sonunda dün ilk defa farkettiğim bir heykel, belki yirmi kere geçtiğim bu yolda bazı şeyleri hala farketmemiş olmam tuhaf. Demek ki bu noktada ilk defa kafamı havaya kaldırmışım. Köşede sağdaki binanın cepsesinde bulunan bu heykelin de içime sinmeyen bir fotoğrafı ile yolumuza devam ettik.

Nusretiye Camii girişi ve yol boyu çekilmiş diğer bir kaç fotoğraf;

Mimar Sinan Üniversitesi önünden geçişimiz sırasında bahçede gördüğümüz çalışan bir kız. Kendisi halinden memnun görünüyor fakat biz Gökçe’yle İTÜ Mimarlık fakültesinde çektiğimiz işkence günlerini hatırlayıp kızcağıza acıyan bakışlar attık

Bir kaç senedir her Nisan’da tekrarlanan, İstanbul’un her tarafına dikilen lalelerden bazıları;

Bu sivri yapraklı olanlar sanırsam İstanbul Lalesi olarak bilinen bir tür lale. Bu çiçekleri Mimar Sinan Üniversitesi civarında çektim  fakat farklı yerlerde öyle güzel laleler dikilmiş ki, insan hayran oluyor.

Bunlar da civardaki bir çiçekçi dükkanında çekilmiş kaktüsler. Geçenlerde radyasyonu emdiği gerekçesiyle bilgisayarımın yanına koymam için kardeşimin aldığı bir minik kaktüs de benim masamda bulunuyor. Benimkinin üzerinde böyle renkli çiçekler yok ama, aklıma gelmişken onun da bir fotoğrafını ekleyeyim

Gezinin sonu, İstanbul’da bahar denince hemen akla gelen erguvanlardan biri, Masal gibi bir görüntüsü vardı ama ben hızlı hızlı yürümeye çalışırken istediğim gibi çekemedim. Hele etraftaki rengarenk laleler inanılmazdılar. O ara yanımızda trafiğe takılan İETT otobüsünü görünce Gökçe ile hemen atladık. zaten hayli yorulmuştuk ve öğleden sonraki derse neredeyse geç kalmıştık. Sonraki haftalarda başka yerleri keşfetme fikriyle gezimizi bitirdik…

İstanbul’un diğer laleleri…

Benim kaktüsüm ;

Yazının başlığını atınca hüzünlendim birden. İki yıl önce yine baharın gelmesi ile ilgili bir yazı yazmıştım. Zaman ne çabuk akıp geçmiş ne neler yaşanmış. Hayatımın 29. baharı da yavaş yavaş yerini yaza bırakıyor

Dün kardeşim kampüse geldi, her haftasonu ben mi eve gideceğim dedim. Biraz da ders çalışmak bahanesi ile bu haftasonu yurtta kaldım. Dün biraz yürüyüş yaptık, fotoğraf çektik. Festival alanını dolaştık. Güya 1 haftadır kampüste rock festivali var ama ben ilk defa o tarafa doğru yürüdüm. Açıkçası şimdiye kadar içimden gitmek de gelmemişti. Her akşam sözümona rock müzik seslerini duydukça hiç gidesim gelmedi. Acaba ben mi yaşlandım bilemiyorum, ben de rock müzik hatta müziğin her türlüsünü severim ve dinlerim ama ne zaman şenlik alanına kulak kabartsam duyduğum tek şey böğürtü oluyor. Kabalık etmek istemiyorum ama içimden gelen de bu. Hiç güzel bir tını işitmedim, yapılan müzik (müzik denirse) benim bildiğim rock değil. Haksızlık da etmek istemem, herkesin zevki kendine, belki gerçekten güzel gruplar da çıkmıştır ben denk gelmemişimdir.

Neyse konuyu saptırdım, bahardan ve kampüsten bahsediyorduk. Elif biraz direksiyon eğitimi aldı, ki evlere şenlik sahneler yaşandı. Fakat hakkını da vermek lazım, oldukça ilerleme kaydetti. Hatta geri geri bile gitmeye başladı

Bu arada Şok marketin yan tarafındaki çimlerin üzerinde 1 adet anahtar bulduk. Metal bir de anahtarlığı vardı, üzerinde akrep figürü olan. Teknikforuma da yazdım kaybeden ağacın dalından anahtarını alabilir.

Şansımıza bir de helikopter inişine tanık olduk. Konukevinin arka tarafındaki toprak sahaya bir helikopter indi, sanırım birini almaya gelmişti. Çünkü uzunca bir zaman bekledi ve biz o kalkmadan uzaklaşmıştık, kimi aldığını göremedik. ama merak ediyorum kampüste başka boş alan yok muydu da toprak sahaya indi. Sanırım İtü stadyumunun oradaki alanda şenlik olduğu için toprak sahayı kullanmak zorunda kaldılar. İnişte inanılmaz bir toz kalktı. İlk denemesinde zaten helikopter inemedi ve tekrar havalandı, ikinci denemede çimlerden yaklaşıp fazla toz kaldırmadan ani bir iniş yaptı. İlk defa bir helikopterin inişine bu kadar yakından şahit oldum, eğlenceli bir iş olmalı, acaba ben de bir gün biner miyim

Bir taraftan ekmekleri ufalayıp kuşlara atarken bir taraftan da gözlem yapıyorum. Bu defa serçelerden önce güvercinler doluştular, haliyle serçeler biraz uzaktan da olsa etrafa saçılanlarla yetindiler. Sonra bir karga yaklaştı ama sanırım biraz utangaç bir kargaydı, ya da güvercinler kalabalık olunca yaklaşmaya çekindi, uzaktan uzaktan bir iki parça ile yetindi. Sonrasında ben de elime fotoğraf makinemi alıp biraz fotoğraf çekmeye koyuldum. Ama ne yazık ki çektiğim onca fotoğraftan sadece bir kaç tanesi bir şeye benzedi. Kendime de yeteneksizlik yaftası yapıştırmak istemiyorum ama çektiğim pozlar da hakikaten berbat. Ben yeteneksizim de mankenler çok mu mükemmel, tabi ki hayır. Kıpır kıpır, bir adam gibi durmadılar ki. Tam ayarlıyorum netliğini falan hooooop başka tarafa kaçıyorlar. Maşallah kurt kaynıyor bir taraflarında. Ama bir tane güvercin anladı fotoğraflandığını ve çok güzel pozlar verdi ablasına. Böyle sabırlı olduğu ve beni beklediği için adını Sabriye koydum.( erkekse de Sabri, çünkü orasını anlayamadım:) )

Bu karganın ismi de Tayyar olsun, kendisi ürkütücü bir şekilde üstüme doğru koşunca ben panik oldum ve fotoğrafların kalan kısmı biraz bulanık çıktı.

Kuş beslemecenin sonu, kuşların karnı doydu benim de ruhum:) Artık mutlu mesut ödevlerime başlayabilirim

Küçükçekmece’de evimizin olmasının en iyi yönü belki de evimizin dibinde bir kültür merkezi olması: Cennet Kültür Merkezi. Gerçi biz Cennet Mahallesi sakinleri olarak Elif’le bu imkandan ne kadar faydalanıyoruz, işte bu konu tartışılır. Ama olsun ara sıra da olsa tiyatroya gitme şansı yakalıyoruz. Ha bir de çok güzel kurslar düzenleniyor. Ama her ne hikmetse bu kurslar önceden haber verilmediği için biz hep kaçırıyoruz. Şubat ayı için örneğin fotoğrafçılık kursu düzenlenmiş ama nedense bu şubat ayı broşürlerinde yayınlandı. Haliyle abla kardeş çok istediğimiz bu kursu kaçırmış olduk. Bir aralar da ’soğuk mutfak’ kursu için adımızı kaydettirmiştik fakat o da yalan oldu.
Geçtiğimiz hafta eve gelirken Kültür Merkezi’ne şöyle bir uğradık. ‘Kral Dairesi’ adlı tiyatro oyunu için biletlerimizi aldık. İyi haber; biletler sudan ucuz Kötü haber; tabi eğer bilet kalmışsa. Çünkü genelde biletler erkenden tükeniyor. Şansımıza biz gayet güzel bir açıdan yerlerimizi ayırtmış olduk. İyi ki de gitmişiz, inanılmaz eğlendim.  Gösterimi devam ediyor mu hemen Devlet Tiyatroları sayfasına girip bir bakın, bir fırsat yaratıp gidin derim. Web sayfasını biraz karıştırırsanız online bilet satış imkanı da var, ya da bulunduğunuz yere yakın başka bir oyuna gidebilirsiniz. Herkese iyi seyirler

Yağlı boyaya merak saldım dediysem tabi ki de ilk akla geldiği gibi doğa, insan veya herhangi başka bir şey boyamıyorum. Benim bu konuda zerre kadar yeteneğim olmadığı ortada. Bu sebeple daha çok geometrik desenler ve ilkokul boyama kitaplarındaki resimler tarzında çalışmalar yapıyorum. Bir çeşit modern sanat İlk çalışmamı bitirince fotoğrafını çekip buraya da eklerim. İleride sıkılmazsam sergi açmayı planlıyorum. Tabi ki bizim evin salonunda:) Böylece çalışmalarımdan para da kazanmayı umuyorum Şaka bir yana, kışın da gelmesiyle haftasonları iyice eve kapandım. Bu resim uğraşıyla kendimi eğlendirmeyi amaçlıyorum. Umarım hayal kırıklığı olmaz