Geçtiğimiz hafta sonu Elif arabasını getirmek için Merzifon gitmeye karar verdi, ben de onun verdiği gazla eve uçak bileti almış bulundum nedense. Mantıklı düşününce bir gün için eve gitmem çok gereksizdi, özellikle de finallere 1 hafta kala.Tahmin edileceği üzere ben her zamanki gibi adrenalin bağımlılığımın kurbanı oldum Sınavlar öncesi anlamsız bir maceraya atıldım, ama oldukça keyifli bir hafta sonu geçirdim.

Cuma öğleden sonra uçağı ile akşam yemeğine eve yetiştik. Annem sağ olsun milyon çeşit yemek hazırlayarak bizi zorla tıka basa doyurdu.  Yemekten sonra babam araba ile deneme sürüşü yapmak için bizi dışarı çıkardı. Önce Elif Merzifon’u 5 kere falan dolaştıktan sonra sıra bana geldi, ben de bir kaç kez aynı yollarda gidip geldim. Araba otomatik vites olunca zaten sürmek çok da yetenek gerektirmiyor. Tıpkı çarpışan arabalara binmek gibi, tek farkı bu defa çarpmamanız gerekiyor Neyse sonrasında direksiyona yine Elif geçti, yine aynı yerlerde dolaştık durduk, malum Merzifon’u bir uçtan diğer uca dolaşmak sadece bir kaç dakika alıyor. Babam ise inatla biz hata yapana ve bir yere çarpana kadar bizi dolaştırdı, sanırsam arabayı bizimle İstanbul trafiğine göndermemek için son kozlarını oynadı. Ama kazanan Elif oldu, ertesi gün öğleden sonra yola çıktık. Rotamızı Merzifon- Ankara-İstanbul olarak belirledikten sonra yola koyulduk.

Hmm.. sanırsam olayları çok hızlı anlattım, aslında hemen de yola koyulmadık. Sabah erkenden babam Merzifon’un Tavşan dağları eteklerinde düzenlenecek olan havacılık şenliklerine gitmemizi önerdi, öğleye doğru fotoğraf makinamızı da alarak şenlik alanına gittik. Oldukça büyük bir kalabalık toplanmıştı, maket uçak uçuşları ve yamaç paraşütü gösterileri vardı. Benim fikrime göre çok da başarılı bir organizasyon değildi, gidiş yolu berbatttı, araçlar tarlalara park edildi, ses sistemi ve düzenleme yetersizdi, ama yine de böyle etkinliklerin düzenlenmesi güzel bir gelişme. Zaten ben kendi adıma şenlikten kazanacağım faydayı kazandım: ilk defa yamaç paraşütü ile bu kadar yakından tanışma fırsatı buldum. Aşağıda fotoğraflarını da göreceğiniz bazı paraşütçüler tepeden aşağı doğru rüzgarla birlikte düşe kalka gelirken  sonradan tanışma fırsatı da bulduğum diğer bir tanesi sırtına taktığı ufak bir pervane ile inanılmaz hareketler yaptı. Aşağıdan ben de dahil olanca kalabalık ağzımızı açıp paraşütçüyü izlerken, o bize hava atarcasına gökte süzüldü durdu Keşke cesaret edebilsem de bir gün ben de denesem. Fotoğraflardaki paraşütçünün ismi sanırım Mehmet Bolat, babam tanıyormuş, karaya inince ayak üstü sohbet ettiler, ben de pervaneyi biraz inceledim. Aslına bakılırsa basit bir şeye benziyor, tam Elif’e bunu biz de yaparız diyordum ki adamcağız bizi duydu:) Meğer sırtına taktığı bu pervane ve motoru İtalya’dan getirmiş. Ben bozmamak için kazık yemişsiniz ne var bunu yapmakta demedim ) Şaka bir yana çok basit bir mantık, bildiğiniz yamaç paraşütünün aynı fakat motor ve pervane sayesinde alçaldığınız anda biraz gaz verip yükseliyorsunuz. Sonra hafif hafif süzülerek inmeye başlıyorsunuz, ve yine motoru çalıştırıyorsunuz. Ben bunu görünce araba almaktan vazgeçtim Böyle hava alarak İstanbul’a bile gidilir diye kendi çapımızda espriler ürettik durduk

Öğleden sonra annemin Esra’ya göndereceği eşyaları arabaya doldurarak yola çıktık, akşam yemeğinde Esra’daydık. Kalabalık trafikte tam da evin önünde bir araçlık yer bulup şansımıza sevinerek arabayı park ettik. ertesi sabah acı bir sürprizle karşılaşacağımızı tahmin edemedik. Ankara’da güzel bir gece geçirdik hasret giderdik, sabah yola çıkmak üzere aşağıya indik, meğer park ettiğimiz yerdeki ağacın türü her neyse sabaha kadar bizim arabayı reçine gibi yapış yapış bir şeye bulamış. Deterjanlarla olduğu kadar arabayı temizleyip yola koyulduk. Buradan çıkarılacak ders şu ki boş yer bulunca arabanızı hemen park etmeyin, önce bir sağa sola bakın neden boş kalmış burası diye. Sonradan sevinciniz FB gibi kursağınızda kalmasın:) FB’liler de gücenmesin lütfen bu ara onlarla ilgili espriler çok populer
Konu çok dağıldı farkındayım, Elif yazımı okuyunca kaç defa tuvalete gittiğimizi yazmayı unutmuşsun abla diyecek Neyse  sonra da İstanbul’a geldik işte bu kadar. Yol boyu arabayı babam, Elif ve ben kullandık ve çok eğlendik, özellikle birbirimizin sürüşü üzerine yaptığımız espriler ile 700 km hemen bitti.

Sonrasında Galatasaray Lisesini geçtik ve bir börekçide mola verdik. Bir çeşit sabah kahvaltısı yaptık. Demleme çayları olduğu için ara sıra gittiğim ufacık bir mekan.  Üç haftadır aynı gün ve aynı saatte oraya gelen iki kız için Börekçi ne düşünüyor acaba merak ediyorum Görüldüğü gibi bizden başka da kimse yokmuş üst katta,

Börekçinin hemen yan tarafındaki Saint Antoine Katolik Kilisesi’ne girdik. İçeride fotoğraf çekemedim fakat dışarda bir kaç tane çektim. Aşağıda soldaki fotoğraf kilisenin ön cephesi, sağdaki ise içinde ne olduğunu bilmediğim giriş kısmı. Giriş kapısının üzerindeki köprü gibi duran bölüm çok hoşuma gidiyor. Orada oturup caddeden geçenleri izlemek güzel olurdu

Sonrasında biraz daha yürüyüp müzik aleti satılan dükkanların önünden geçerek yokuş aşağı inmeye başladık. Her yer turist dolu, özellikle Almanca ve İspanyolca konuşan bir sürü insanla karşılaştık. Fakat daracık yolda öyle bir araç trafiği var ki yürümekte güçlük çektik. Sokak arasından birdenbire karşımıza çıkan Galata Kulesi’ni çekmekte oldukça zorlandım. Zaten güçlükle bir açı yakalıyorum ve tam çekiyorum derken üzerime gelen bir araba ile uzaklaşmak zorunda kalıyorum, neyse haliyle fotoğraflar kötü çıktılar

Yokuşun sonunda dün ilk defa farkettiğim bir heykel, belki yirmi kere geçtiğim bu yolda bazı şeyleri hala farketmemiş olmam tuhaf. Demek ki bu noktada ilk defa kafamı havaya kaldırmışım. Köşede sağdaki binanın cepsesinde bulunan bu heykelin de içime sinmeyen bir fotoğrafı ile yolumuza devam ettik.

Nusretiye Camii girişi ve yol boyu çekilmiş diğer bir kaç fotoğraf;

Mimar Sinan Üniversitesi önünden geçişimiz sırasında bahçede gördüğümüz çalışan bir kız. Kendisi halinden memnun görünüyor fakat biz Gökçe’yle İTÜ Mimarlık fakültesinde çektiğimiz işkence günlerini hatırlayıp kızcağıza acıyan bakışlar attık

Bir kaç senedir her Nisan’da tekrarlanan, İstanbul’un her tarafına dikilen lalelerden bazıları;

Bu sivri yapraklı olanlar sanırsam İstanbul Lalesi olarak bilinen bir tür lale. Bu çiçekleri Mimar Sinan Üniversitesi civarında çektim  fakat farklı yerlerde öyle güzel laleler dikilmiş ki, insan hayran oluyor.

Bunlar da civardaki bir çiçekçi dükkanında çekilmiş kaktüsler. Geçenlerde radyasyonu emdiği gerekçesiyle bilgisayarımın yanına koymam için kardeşimin aldığı bir minik kaktüs de benim masamda bulunuyor. Benimkinin üzerinde böyle renkli çiçekler yok ama, aklıma gelmişken onun da bir fotoğrafını ekleyeyim

Gezinin sonu, İstanbul’da bahar denince hemen akla gelen erguvanlardan biri, Masal gibi bir görüntüsü vardı ama ben hızlı hızlı yürümeye çalışırken istediğim gibi çekemedim. Hele etraftaki rengarenk laleler inanılmazdılar. O ara yanımızda trafiğe takılan İETT otobüsünü görünce Gökçe ile hemen atladık. zaten hayli yorulmuştuk ve öğleden sonraki derse neredeyse geç kalmıştık. Sonraki haftalarda başka yerleri keşfetme fikriyle gezimizi bitirdik…

İstanbul’un diğer laleleri…

Benim kaktüsüm ;

Yazının başlığını atınca hüzünlendim birden. İki yıl önce yine baharın gelmesi ile ilgili bir yazı yazmıştım. Zaman ne çabuk akıp geçmiş ne neler yaşanmış. Hayatımın 29. baharı da yavaş yavaş yerini yaza bırakıyor

Dün kardeşim kampüse geldi, her haftasonu ben mi eve gideceğim dedim. Biraz da ders çalışmak bahanesi ile bu haftasonu yurtta kaldım. Dün biraz yürüyüş yaptık, fotoğraf çektik. Festival alanını dolaştık. Güya 1 haftadır kampüste rock festivali var ama ben ilk defa o tarafa doğru yürüdüm. Açıkçası şimdiye kadar içimden gitmek de gelmemişti. Her akşam sözümona rock müzik seslerini duydukça hiç gidesim gelmedi. Acaba ben mi yaşlandım bilemiyorum, ben de rock müzik hatta müziğin her türlüsünü severim ve dinlerim ama ne zaman şenlik alanına kulak kabartsam duyduğum tek şey böğürtü oluyor. Kabalık etmek istemiyorum ama içimden gelen de bu. Hiç güzel bir tını işitmedim, yapılan müzik (müzik denirse) benim bildiğim rock değil. Haksızlık da etmek istemem, herkesin zevki kendine, belki gerçekten güzel gruplar da çıkmıştır ben denk gelmemişimdir.

Neyse konuyu saptırdım, bahardan ve kampüsten bahsediyorduk. Elif biraz direksiyon eğitimi aldı, ki evlere şenlik sahneler yaşandı. Fakat hakkını da vermek lazım, oldukça ilerleme kaydetti. Hatta geri geri bile gitmeye başladı

Bu arada Şok marketin yan tarafındaki çimlerin üzerinde 1 adet anahtar bulduk. Metal bir de anahtarlığı vardı, üzerinde akrep figürü olan. Teknikforuma da yazdım kaybeden ağacın dalından anahtarını alabilir.

Şansımıza bir de helikopter inişine tanık olduk. Konukevinin arka tarafındaki toprak sahaya bir helikopter indi, sanırım birini almaya gelmişti. Çünkü uzunca bir zaman bekledi ve biz o kalkmadan uzaklaşmıştık, kimi aldığını göremedik. ama merak ediyorum kampüste başka boş alan yok muydu da toprak sahaya indi. Sanırım İtü stadyumunun oradaki alanda şenlik olduğu için toprak sahayı kullanmak zorunda kaldılar. İnişte inanılmaz bir toz kalktı. İlk denemesinde zaten helikopter inemedi ve tekrar havalandı, ikinci denemede çimlerden yaklaşıp fazla toz kaldırmadan ani bir iniş yaptı. İlk defa bir helikopterin inişine bu kadar yakından şahit oldum, eğlenceli bir iş olmalı, acaba ben de bir gün biner miyim

Bir taraftan ekmekleri ufalayıp kuşlara atarken bir taraftan da gözlem yapıyorum. Bu defa serçelerden önce güvercinler doluştular, haliyle serçeler biraz uzaktan da olsa etrafa saçılanlarla yetindiler. Sonra bir karga yaklaştı ama sanırım biraz utangaç bir kargaydı, ya da güvercinler kalabalık olunca yaklaşmaya çekindi, uzaktan uzaktan bir iki parça ile yetindi. Sonrasında ben de elime fotoğraf makinemi alıp biraz fotoğraf çekmeye koyuldum. Ama ne yazık ki çektiğim onca fotoğraftan sadece bir kaç tanesi bir şeye benzedi. Kendime de yeteneksizlik yaftası yapıştırmak istemiyorum ama çektiğim pozlar da hakikaten berbat. Ben yeteneksizim de mankenler çok mu mükemmel, tabi ki hayır. Kıpır kıpır, bir adam gibi durmadılar ki. Tam ayarlıyorum netliğini falan hooooop başka tarafa kaçıyorlar. Maşallah kurt kaynıyor bir taraflarında. Ama bir tane güvercin anladı fotoğraflandığını ve çok güzel pozlar verdi ablasına. Böyle sabırlı olduğu ve beni beklediği için adını Sabriye koydum.( erkekse de Sabri, çünkü orasını anlayamadım:) )

Bu karganın ismi de Tayyar olsun, kendisi ürkütücü bir şekilde üstüme doğru koşunca ben panik oldum ve fotoğrafların kalan kısmı biraz bulanık çıktı.

Kuş beslemecenin sonu, kuşların karnı doydu benim de ruhum:) Artık mutlu mesut ödevlerime başlayabilirim

Küçükçekmece’de evimizin olmasının en iyi yönü belki de evimizin dibinde bir kültür merkezi olması: Cennet Kültür Merkezi. Gerçi biz Cennet Mahallesi sakinleri olarak Elif’le bu imkandan ne kadar faydalanıyoruz, işte bu konu tartışılır. Ama olsun ara sıra da olsa tiyatroya gitme şansı yakalıyoruz. Ha bir de çok güzel kurslar düzenleniyor. Ama her ne hikmetse bu kurslar önceden haber verilmediği için biz hep kaçırıyoruz. Şubat ayı için örneğin fotoğrafçılık kursu düzenlenmiş ama nedense bu şubat ayı broşürlerinde yayınlandı. Haliyle abla kardeş çok istediğimiz bu kursu kaçırmış olduk. Bir aralar da ’soğuk mutfak’ kursu için adımızı kaydettirmiştik fakat o da yalan oldu.
Geçtiğimiz hafta eve gelirken Kültür Merkezi’ne şöyle bir uğradık. ‘Kral Dairesi’ adlı tiyatro oyunu için biletlerimizi aldık. İyi haber; biletler sudan ucuz Kötü haber; tabi eğer bilet kalmışsa. Çünkü genelde biletler erkenden tükeniyor. Şansımıza biz gayet güzel bir açıdan yerlerimizi ayırtmış olduk. İyi ki de gitmişiz, inanılmaz eğlendim.  Gösterimi devam ediyor mu hemen Devlet Tiyatroları sayfasına girip bir bakın, bir fırsat yaratıp gidin derim. Web sayfasını biraz karıştırırsanız online bilet satış imkanı da var, ya da bulunduğunuz yere yakın başka bir oyuna gidebilirsiniz. Herkese iyi seyirler

Yağlı boyaya merak saldım dediysem tabi ki de ilk akla geldiği gibi doğa, insan veya herhangi başka bir şey boyamıyorum. Benim bu konuda zerre kadar yeteneğim olmadığı ortada. Bu sebeple daha çok geometrik desenler ve ilkokul boyama kitaplarındaki resimler tarzında çalışmalar yapıyorum. Bir çeşit modern sanat İlk çalışmamı bitirince fotoğrafını çekip buraya da eklerim. İleride sıkılmazsam sergi açmayı planlıyorum. Tabi ki bizim evin salonunda:) Böylece çalışmalarımdan para da kazanmayı umuyorum Şaka bir yana, kışın da gelmesiyle haftasonları iyice eve kapandım. Bu resim uğraşıyla kendimi eğlendirmeyi amaçlıyorum. Umarım hayal kırıklığı olmaz

Bu arada güler yüzlü Doğan Hastanesi personeline doktorum Mehmet Şengül’e teşekkür ederim.

Bütün haftasonu evde kapalı kalınca uğraşacak bir iş aradım ve çok geçmeden buldum. Yaklaşık 8 aydır ihmal ettiğim diğer sitemi güncellemeye karar verdim. İşe wordpress temasını yenilemekle başladım. Bunun için Elif’in eve gelmesi gerekti. Sağolsun yeni temamı kurmayı ve düzenlemeyi küçük bir iyilik karşılığında kabul etti. Nefisyemektarifleri.com sitesindeki 1000 kadar tarifin fotoğrafları tek tek yeniden düzenlenecekmiş.
Bu arada fotoğrafçılığımda da gözle görülür bir gelişme var farkettiniz mi ? )) Bu mantar kurabiyeleri pazar sabahı karga kahvaltısını yapmadan pişirdik. Çok da lezzetli oldular. Neyse bu kadar havalanmak yeter. Şimdi yeryüzüne ineyim ve yazımı yayınlayıp uyuyayım. Malum yarın iş var, yoksa beni yataktan spatula ile kazımak gerekecek.:)

Kaç zaman önce aldığım fakat yemediğim müsliyi değerlendirmek üzere yeni bir kurabiye tarifi buldum ve az önce onu fırına sürdüm. Şimdi pişmesini beklerken yarım kalan staj macerama devam edeyim diye düşündüm. Bu defa çenem düşmeyecek ve kısa keseceğim söz
Nerede kalmıştık fosil dede beni başından savmıştı değil mi? İşte ben o yaz sıcağında topuklu ayakkabılarımla sabahtan ikindiye dek, onca yol tepip çabaladıktan sonra ellerim boş bir şekilde Gayrettepe’de kalakaldım. Eğer hemen bir çözüm bulmazsam o yaz staj yapamayacaktım. İçimde en ufak bir ümit olmamasına rağmen “ne kayberim ki?” deyip bir taksiye atladım ve Makyol AŞ Etiler’e gittim. Ne randevum ne de görüşeceğim bir isim vardı. Fakat nasıl olduysa beni içeri kabul ettiler. Hatta Proje Müdürü İsa Gözek Bey ile görüşebilmem için beni kendi araçları ile Hisarüstü şantiyesine dahi gönderdiler. İsa Bey şansıma son derece halden anlayan, tatlı bir insan çıktı. “İstediğin zaman gel başla” dedi. Açıkçası Makyol gibi bir yerde çalışmak sabah evden çıkarken aklımın ucundan geçmezdi. Fakat bazı inşaat şirketlerinin aksine Makyol yetkilileri kapıdaki güvenlikçisinden sekreterine, mühendisinden proje müdürüne kadar inanılmaz dostça yaklaştı. Hatta İsa Bey dönüşte İtü’lü dayanışmasına örnek olarak beni şantiye şoförü ile 4. Levent’e bıraktırdı. Kendisine her şey için buradan tekrar teşekkür etmek istiyorum. Staj yeri arayan arkadaşlara ise tavsiyem şu; başvuru formu verip cevap beklemeyin. Gidip şahsen görüşün ve isteğinizi bildirin. İşte staja başlama hikayesi böyleydi. Bugün stajda 4. günümdeydim. Bir sonraki yazımda staj yerimden bahsederim artık. Kurabiyelerim pişmiş