Filmi birçoğunuz izlemişsinizdir, vaktiyle almanların yaptığı soykırımı konu alan çok etkileyici bir yapım. İzlemeyenlere de tavsiye ederim. Bu yazıyı yazmaktaki amacım bu filmi tanıtmak falan değil, dün benzer acıları çekmiş olanlar, ve hatta ondan çok daha önce yine gemilerle gelip bizim topraklarımıza sığınanlar geçmişi unutmasın istiyorum. Her ne kadar tv’de kokuşmuş siyaset haberlerini izlemesem de ister istemez benim de dünden beri yaşanan acı gerçeklerden haberim var. Dün öğlen civari Gümüşsuyu’ndan sınavdan dönerken Taksim’de bir takım gösterilerle karşılaşmıştım fakat bu olağan Filistin’e destek gösterilerinden biri zannetmiştim. Meğer çok acı gelişmeler olmuş. İnternette takip ettiğim kadarı ile ben de az çok gelişmelerden haberdarım. Dünden beri herkes İsrail’i lanetleyen yazılar, ve fotoğraflar paylaşıp duruyor. Öyle ki profilinde İsrail aleyhinde bir ibare olmayanlar neredeyse din ve millet düşmanı ilan edilecek duruma geldi. Nefisyemektarifleri’nde dün pasta tarifi yayınlandığı için eleştiren ziyaretçiler dahi oldu. En çok üzüldüğüm şey de bu işte, ne zaman olaylar gündem olsa insanlar galeyana geliyor, mangalda kül bırakmıyor. Üç-beş gün sonra ise kirden eser kalmıyor, hayat devam ediyor. Sanki askerimiz her gün şehit olmuyor, sanki Filistin halkı orada her gün ölmüyor. Keşke ben haksız olsam, keşke bir iki küfür savursak, bir kaç gün hayatı durdursak ve sonra her şey düzelse. Ama öyle değil işte…
Dün biraz sanal alemde gezindim, siz de bakarsanız görürsünüz, facebook’da İsrail fans gibi tonla grup mevcut, biraz yazılanları okudum, inanamadım.Sözde silahsız askerlerine linç etmeye kalkışan teröristleri tamamem kendilerini savunma amacıyla öldürmek zorunda kaldıklarını anlatan videolar yayınlamışlar. Bizi önce Ermenilere, sonra Kürtlere ve şimdi de Yahudilere soykırım yapmakla suçlamışlar. Buna mukabil bizimkiler de cevap yazmışlar. Ağız dalaşı son haddinde anlayacağınız. Yine bir yerlerde okuduğuma göre  bir grup Türk hacker mossad dahil İsrail sitelerini çökertiyorlarmış. Helal olsun becerebilsem ben de yapardım… yine sanal alemde ordumuza övgüler yağdıran videolar da bu aralar çok popüler. İnsan izledikçe gurur duyası geliyor, ama eğri oturup doğru konuşalım.  Kullandığımız silahlar, uçaklar, her türlü makine nereden geliyor sanıyorsunuz. Sizce bu silahları satın aldığınız bu adamların, olası bir savaş durumunda elinizdeki silahları ve uçakları alt edecek teknolojiyi kendi elinde bulundurmadan size sunacak kadar aptal olduğunu mu düşünüyorsunuz? Ne yazık ki Türkiye’nin aşması gereken daha çok engeli var, ne yazık ki ben bu defa da güzel günler için umut ışığı göremedim. Oysa ‘Felaketler insanları, zeki milletleri daima azimli ve yeni hamlelere sevkeder.’ diyor M. Kemal. Biz de keşke devletçe bu kısır döngüden çıkıp yeni hamleler peşinde olsak.

İşte böyle, dünden beri içim sıkılıyordu yazmak istedim. Şu ‘kınama’ kelimesi ben de küçüklüğümden beri büyüklerimizden duya duya, ‘elimden bir şey gelmiyor, kendi çapımda sitem ediyorum’ gibi bir anlamı çağrıştırsa da ben yine de pasifliklerinden ve korkaklıklarından dolayı kendi devlet büyüklerimi kınıyorum. İsrail’e lanet falan etme gereği duymuyorum, çünkü onlar en büyük laneti zaten almışlar…

Buradan devlet büyüklerimize! de bir iki söz yazmak geldi içimden, gerçi sözler bana değil Atatürk’e ait.

Saygısızlığın, saldırının küçüğü, büyüğü yoktur.

İnsaf ve merhamet dilenmekle millet işleri görülemez; millet ve devletin şeref ve bağımsızlığı elde edilemez, insaf ve merhamet dilenmek gibi bir kural yoktur. Türk milleti ve Türkiye’nin çocukları, bunu bir an akıldan çıkarmamalıdır.

Bir millette, özellikle bir milletin iş başında bulunan yöneticilerinde özel istek ve çıkar duygusu, vatanın yüce görevlerinin gerektirdiği duygulardan üstün olursa, memleketin yıkılıp kaybolması kaçınılmaz bir sondur.

Bağımsızlıktan yoksun bir ulus, uygar insanlık karşısında uşak olmaktan kurtulamaz.

Bilelim ki, milli benliğini bilmeyen milletler başka milletlerin avıdır.

Kendiniz için değil, bağlı bulunduğunuz ulus için elbirliği ile çalışınız. Çalışmaların en yükseği budur.
Denebilir ki, hiçbir şeye muhtaç değiliz, yalnız bir tek şeye ihtiyacımız var: Çalışkan olmak! Servet ve onun doğal sonucu olan rahat yaşamak ve mutluluk, yalnız ve ancak çalışanların hakkıdır. .

Tam bağımsızlık ancak ekonomik bağımsızlıkla olur.

Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az ( bu da benden olsun)

Bu arada İsrail kaynaklı ürünleri protesto son günlerde yine gündemde. Bakalım ne kadar devam eder bilinmez ama ben de merak ettim neymiş bu İsrail malları diye biraz araştırdım. Becerebilirseniz markete gidince bu ürünlerden birini almadan eve gelin. Yine de listeyi aşağı ekledim, umarım yerli malı kullanma felsefesi sadece birilerine tepki olsun diye değil de artık bizim de bir şeyler yapma sıramız geldiği için akıllarda yer eder.

1-NOKİA
2-MC DONALDS
3-VAKKO
4-PROFİLO
5-CARREFOUR
6-KOMİLİ
7-SARALLE
8-PANTENE
9-ELİDOR
10-RECOİCE
11-BLENDAX
12-DOVE
13-LUX
14-CLEAR
15-İPANA
16-SİGNAL
17-COLGATE
18-ORKİD
19-CİF
20-VİM
21-DOMESTOS
22-REXONA
23-COCA COLA
24-FANTA
25-PEPSİ
26-YEDİGÜN
27-FRUKO
28-SPRİTE
29-SENSUN
30-SCHWEPPES
31-TURKUAZ
32-LİPTON
33-TANG
34-CAPPY
35-ARİEL
36-OMO
37-YUMOS
38-ALO
39-ACE
40-RİNSO
41-SANA
42-KENT
43-KNORR
44-MAGNUM
45-PANDA
46-ALGİDA
47-CARTEDOR
48-CORNETTO
49-DANONE
50-VİVİDENT
51-FİRST
52-CALVE
53-NESTLE
54-NESCAFE
55-NESQUİK
56-KİTKAT
57-MİLKA
58-JACOBS
59-MİLKYBAR

Geçtiğimiz hafta sonu Elif arabasını getirmek için Merzifon gitmeye karar verdi, ben de onun verdiği gazla eve uçak bileti almış bulundum nedense. Mantıklı düşününce bir gün için eve gitmem çok gereksizdi, özellikle de finallere 1 hafta kala.Tahmin edileceği üzere ben her zamanki gibi adrenalin bağımlılığımın kurbanı oldum Sınavlar öncesi anlamsız bir maceraya atıldım, ama oldukça keyifli bir hafta sonu geçirdim.

Cuma öğleden sonra uçağı ile akşam yemeğine eve yetiştik. Annem sağ olsun milyon çeşit yemek hazırlayarak bizi zorla tıka basa doyurdu.  Yemekten sonra babam araba ile deneme sürüşü yapmak için bizi dışarı çıkardı. Önce Elif Merzifon’u 5 kere falan dolaştıktan sonra sıra bana geldi, ben de bir kaç kez aynı yollarda gidip geldim. Araba otomatik vites olunca zaten sürmek çok da yetenek gerektirmiyor. Tıpkı çarpışan arabalara binmek gibi, tek farkı bu defa çarpmamanız gerekiyor Neyse sonrasında direksiyona yine Elif geçti, yine aynı yerlerde dolaştık durduk, malum Merzifon’u bir uçtan diğer uca dolaşmak sadece bir kaç dakika alıyor. Babam ise inatla biz hata yapana ve bir yere çarpana kadar bizi dolaştırdı, sanırsam arabayı bizimle İstanbul trafiğine göndermemek için son kozlarını oynadı. Ama kazanan Elif oldu, ertesi gün öğleden sonra yola çıktık. Rotamızı Merzifon- Ankara-İstanbul olarak belirledikten sonra yola koyulduk.

Hmm.. sanırsam olayları çok hızlı anlattım, aslında hemen de yola koyulmadık. Sabah erkenden babam Merzifon’un Tavşan dağları eteklerinde düzenlenecek olan havacılık şenliklerine gitmemizi önerdi, öğleye doğru fotoğraf makinamızı da alarak şenlik alanına gittik. Oldukça büyük bir kalabalık toplanmıştı, maket uçak uçuşları ve yamaç paraşütü gösterileri vardı. Benim fikrime göre çok da başarılı bir organizasyon değildi, gidiş yolu berbatttı, araçlar tarlalara park edildi, ses sistemi ve düzenleme yetersizdi, ama yine de böyle etkinliklerin düzenlenmesi güzel bir gelişme. Zaten ben kendi adıma şenlikten kazanacağım faydayı kazandım: ilk defa yamaç paraşütü ile bu kadar yakından tanışma fırsatı buldum. Aşağıda fotoğraflarını da göreceğiniz bazı paraşütçüler tepeden aşağı doğru rüzgarla birlikte düşe kalka gelirken  sonradan tanışma fırsatı da bulduğum diğer bir tanesi sırtına taktığı ufak bir pervane ile inanılmaz hareketler yaptı. Aşağıdan ben de dahil olanca kalabalık ağzımızı açıp paraşütçüyü izlerken, o bize hava atarcasına gökte süzüldü durdu Keşke cesaret edebilsem de bir gün ben de denesem. Fotoğraflardaki paraşütçünün ismi sanırım Mehmet Bolat, babam tanıyormuş, karaya inince ayak üstü sohbet ettiler, ben de pervaneyi biraz inceledim. Aslına bakılırsa basit bir şeye benziyor, tam Elif’e bunu biz de yaparız diyordum ki adamcağız bizi duydu:) Meğer sırtına taktığı bu pervane ve motoru İtalya’dan getirmiş. Ben bozmamak için kazık yemişsiniz ne var bunu yapmakta demedim ) Şaka bir yana çok basit bir mantık, bildiğiniz yamaç paraşütünün aynı fakat motor ve pervane sayesinde alçaldığınız anda biraz gaz verip yükseliyorsunuz. Sonra hafif hafif süzülerek inmeye başlıyorsunuz, ve yine motoru çalıştırıyorsunuz. Ben bunu görünce araba almaktan vazgeçtim Böyle hava alarak İstanbul’a bile gidilir diye kendi çapımızda espriler ürettik durduk

Öğleden sonra annemin Esra’ya göndereceği eşyaları arabaya doldurarak yola çıktık, akşam yemeğinde Esra’daydık. Kalabalık trafikte tam da evin önünde bir araçlık yer bulup şansımıza sevinerek arabayı park ettik. ertesi sabah acı bir sürprizle karşılaşacağımızı tahmin edemedik. Ankara’da güzel bir gece geçirdik hasret giderdik, sabah yola çıkmak üzere aşağıya indik, meğer park ettiğimiz yerdeki ağacın türü her neyse sabaha kadar bizim arabayı reçine gibi yapış yapış bir şeye bulamış. Deterjanlarla olduğu kadar arabayı temizleyip yola koyulduk. Buradan çıkarılacak ders şu ki boş yer bulunca arabanızı hemen park etmeyin, önce bir sağa sola bakın neden boş kalmış burası diye. Sonradan sevinciniz FB gibi kursağınızda kalmasın:) FB’liler de gücenmesin lütfen bu ara onlarla ilgili espriler çok populer
Konu çok dağıldı farkındayım, Elif yazımı okuyunca kaç defa tuvalete gittiğimizi yazmayı unutmuşsun abla diyecek Neyse  sonra da İstanbul’a geldik işte bu kadar. Yol boyu arabayı babam, Elif ve ben kullandık ve çok eğlendik, özellikle birbirimizin sürüşü üzerine yaptığımız espriler ile 700 km hemen bitti.

Bu dönem deprem mühendisliği ile ilgili üç ders alıyorum. Favori dersimi söylemeye gerek yok, elbette ki ‘yapı dinamiği’. Bunun dışında Fundamentals of Earthquake Engineering dersine de devam ediyorum fakat nedense dönem başından beri bu dersten pek verim sağlayamadık. Diğer ders ise Zekai Celep Hoca’dan aldığım Depreme Dayanıklı Yapı Tasarımı. Zekai Hoca’yı çok beğeniyorum, zamanında gelir, dersini anlatır, katılım bekler, sorular sorar, kısacası öğretmek için gayret gösterir. Dersi aldığıma da memnunum çünkü bir çok şey öğrendim. Gerçi diğer bir takım yata yata geçmelik seçmeli derslere göre ödevi, sınavı derken biraz zorlayabilir. Ama mutlaka işinize yarayacaktır. Aşağıya bazı sınav sorularını ve dün akşam bir kaç saat uğraştığım ödev çözümünü de ekliyorum.
Kutlu Darılmaz Hoca’ya ait tek katlı basit bir çerçeveye ait örnek soru çözümü;

DDYT-sınav-2007

DDYT-sınav-2008

DDYT-sınav-2009

DDYT-sınav-2006

DDYT-sınav-mayıs2008

DDYT-sınav-mayıs2009

DDYT-sınav-2000

DDYT-sınav-nisan2009

DDYT-sınav-mart2010

DDYT-ödev-2010

roots([3 5 7 8])

sonrasında kökler anında karşınızda  Ya da bu polinomun örneğin 2 noktasındaki değerini bulmak için;

z=polyval([3 5 7 8],2)

yazabilirsiniz. Yapı dinamiği için yazdığım bir takım kodları da yarın eklerim,  şimdilik bu kadar

Sonrasında Galatasaray Lisesini geçtik ve bir börekçide mola verdik. Bir çeşit sabah kahvaltısı yaptık. Demleme çayları olduğu için ara sıra gittiğim ufacık bir mekan.  Üç haftadır aynı gün ve aynı saatte oraya gelen iki kız için Börekçi ne düşünüyor acaba merak ediyorum Görüldüğü gibi bizden başka da kimse yokmuş üst katta,

Börekçinin hemen yan tarafındaki Saint Antoine Katolik Kilisesi’ne girdik. İçeride fotoğraf çekemedim fakat dışarda bir kaç tane çektim. Aşağıda soldaki fotoğraf kilisenin ön cephesi, sağdaki ise içinde ne olduğunu bilmediğim giriş kısmı. Giriş kapısının üzerindeki köprü gibi duran bölüm çok hoşuma gidiyor. Orada oturup caddeden geçenleri izlemek güzel olurdu

Sonrasında biraz daha yürüyüp müzik aleti satılan dükkanların önünden geçerek yokuş aşağı inmeye başladık. Her yer turist dolu, özellikle Almanca ve İspanyolca konuşan bir sürü insanla karşılaştık. Fakat daracık yolda öyle bir araç trafiği var ki yürümekte güçlük çektik. Sokak arasından birdenbire karşımıza çıkan Galata Kulesi’ni çekmekte oldukça zorlandım. Zaten güçlükle bir açı yakalıyorum ve tam çekiyorum derken üzerime gelen bir araba ile uzaklaşmak zorunda kalıyorum, neyse haliyle fotoğraflar kötü çıktılar

Yokuşun sonunda dün ilk defa farkettiğim bir heykel, belki yirmi kere geçtiğim bu yolda bazı şeyleri hala farketmemiş olmam tuhaf. Demek ki bu noktada ilk defa kafamı havaya kaldırmışım. Köşede sağdaki binanın cepsesinde bulunan bu heykelin de içime sinmeyen bir fotoğrafı ile yolumuza devam ettik.

Nusretiye Camii girişi ve yol boyu çekilmiş diğer bir kaç fotoğraf;

Mimar Sinan Üniversitesi önünden geçişimiz sırasında bahçede gördüğümüz çalışan bir kız. Kendisi halinden memnun görünüyor fakat biz Gökçe’yle İTÜ Mimarlık fakültesinde çektiğimiz işkence günlerini hatırlayıp kızcağıza acıyan bakışlar attık

Bir kaç senedir her Nisan’da tekrarlanan, İstanbul’un her tarafına dikilen lalelerden bazıları;

Bu sivri yapraklı olanlar sanırsam İstanbul Lalesi olarak bilinen bir tür lale. Bu çiçekleri Mimar Sinan Üniversitesi civarında çektim  fakat farklı yerlerde öyle güzel laleler dikilmiş ki, insan hayran oluyor.

Bunlar da civardaki bir çiçekçi dükkanında çekilmiş kaktüsler. Geçenlerde radyasyonu emdiği gerekçesiyle bilgisayarımın yanına koymam için kardeşimin aldığı bir minik kaktüs de benim masamda bulunuyor. Benimkinin üzerinde böyle renkli çiçekler yok ama, aklıma gelmişken onun da bir fotoğrafını ekleyeyim

Gezinin sonu, İstanbul’da bahar denince hemen akla gelen erguvanlardan biri, Masal gibi bir görüntüsü vardı ama ben hızlı hızlı yürümeye çalışırken istediğim gibi çekemedim. Hele etraftaki rengarenk laleler inanılmazdılar. O ara yanımızda trafiğe takılan İETT otobüsünü görünce Gökçe ile hemen atladık. zaten hayli yorulmuştuk ve öğleden sonraki derse neredeyse geç kalmıştık. Sonraki haftalarda başka yerleri keşfetme fikriyle gezimizi bitirdik…

İstanbul’un diğer laleleri…

Benim kaktüsüm ;

Yazının başlığını atınca hüzünlendim birden. İki yıl önce yine baharın gelmesi ile ilgili bir yazı yazmıştım. Zaman ne çabuk akıp geçmiş ne neler yaşanmış. Hayatımın 29. baharı da yavaş yavaş yerini yaza bırakıyor

Dün kardeşim kampüse geldi, her haftasonu ben mi eve gideceğim dedim. Biraz da ders çalışmak bahanesi ile bu haftasonu yurtta kaldım. Dün biraz yürüyüş yaptık, fotoğraf çektik. Festival alanını dolaştık. Güya 1 haftadır kampüste rock festivali var ama ben ilk defa o tarafa doğru yürüdüm. Açıkçası şimdiye kadar içimden gitmek de gelmemişti. Her akşam sözümona rock müzik seslerini duydukça hiç gidesim gelmedi. Acaba ben mi yaşlandım bilemiyorum, ben de rock müzik hatta müziğin her türlüsünü severim ve dinlerim ama ne zaman şenlik alanına kulak kabartsam duyduğum tek şey böğürtü oluyor. Kabalık etmek istemiyorum ama içimden gelen de bu. Hiç güzel bir tını işitmedim, yapılan müzik (müzik denirse) benim bildiğim rock değil. Haksızlık da etmek istemem, herkesin zevki kendine, belki gerçekten güzel gruplar da çıkmıştır ben denk gelmemişimdir.

Neyse konuyu saptırdım, bahardan ve kampüsten bahsediyorduk. Elif biraz direksiyon eğitimi aldı, ki evlere şenlik sahneler yaşandı. Fakat hakkını da vermek lazım, oldukça ilerleme kaydetti. Hatta geri geri bile gitmeye başladı

Bu arada Şok marketin yan tarafındaki çimlerin üzerinde 1 adet anahtar bulduk. Metal bir de anahtarlığı vardı, üzerinde akrep figürü olan. Teknikforuma da yazdım kaybeden ağacın dalından anahtarını alabilir.

Şansımıza bir de helikopter inişine tanık olduk. Konukevinin arka tarafındaki toprak sahaya bir helikopter indi, sanırım birini almaya gelmişti. Çünkü uzunca bir zaman bekledi ve biz o kalkmadan uzaklaşmıştık, kimi aldığını göremedik. ama merak ediyorum kampüste başka boş alan yok muydu da toprak sahaya indi. Sanırım İtü stadyumunun oradaki alanda şenlik olduğu için toprak sahayı kullanmak zorunda kaldılar. İnişte inanılmaz bir toz kalktı. İlk denemesinde zaten helikopter inemedi ve tekrar havalandı, ikinci denemede çimlerden yaklaşıp fazla toz kaldırmadan ani bir iniş yaptı. İlk defa bir helikopterin inişine bu kadar yakından şahit oldum, eğlenceli bir iş olmalı, acaba ben de bir gün biner miyim

Blog ödülleri yarışmasına geçen yıl olduğu gibi bu yıl da katıldık. Ama kendi blogumla katılmadım, kardeşimin blogu yarışıyor bu yıl. Ben de katılacaktım ama Elif benimle rekabet edemeyeceğini ve hiç şansı kalmayacağını ileri sürerek duygu sömürüsü yapınca ben de adaylıktan çekildim. Maksat gençlerin önü açılsın Şaka bir yana bu yıl www.nefisyemektarifleri.com ile Ülker yemek blogları kategorisinde yarışıyoruz. Geçen yıl aynı kategoride 2. olmuştuk bakalım bu yıl neler yapacağız. Geçtiğimiz yıl oylamada yaşanan sıkıntı nedeniyle bu yıl oylamalarda telefon numarası vermek ve aktivasyon kodu girmek zorunlu hale getirilmiş. Bence iyi de olmuş. Sayfamı ziyaret eden değerli okuyucularım 2 dakikalarını ayırıp bize destek verirlerse çok mutlu oluruz.
Oy vermek için  http://2010.blogodulleri.com/ sayfasına girip kayıt işlemini tamamladıktan sonra ülker yemek blogları kategorisinde NefisYemekTarifleri’ni bulup oyunuzu kullanmanız yeterli… Şimdiden teşekkürer…

Bu topuklu ayakkabı şeklindeki küveti sevmedim, zaten sadece gösteriş amaçlı bir ürün olduğunu sanıyorum…

Hitit Seramik’in düzenlediği alandayız. Gerçekten çok güzel ürünleri var fakat fotoğraf çekmek yasakmış. Elif bir iki kare çektikten sonra uyarı aldığı için gerisini çekemedik. Neden yasak olduğunu da anlamadım doğrusu. Bedava reklamlarını yapıyoruz ama istemiyorlar. Kaldı ki ürününü saklayacaksan nasıl satmayı düşünüyorsun ki? Neyse ben yine de söyleyeyim, Hitit Seramik kendini aşmış. Eskiden de ürünlerini aşağı yukarı bilirdim fakat fuarda gerçekten çok şaşırdım. Bir dönem banyo tasarımı yapan bir yerde çalışmıştım. Banyo dolapları teknik çizimlerini imalathaneye gönderip takiplerini yapıyordum. Bu arada yüzlerce, belki binlerce çeşit italyan ve İspanyol seramiği ile karşılaştım. Hepsi son derece güzel ve pahalı ürünlerdi. Bizde yani Türkiye’de İtalyanlarla boy ölçüşecek tasarım kültürü olmadığı için bizim seramikler ve banyo mobilyaları ithallerin bir çeşit taklidi gibi gelirdi. Gerçi banyo mobilyalarının tamamen taklit olduğunu söylemeliyim. Her neyse bu defa fuarda bizimkilerin de oldukça yol katettiğini farkettim. Ne yalan söyleyeyim gururlandım.

Fotoğrafta da yazdığı gibi 240 cm çaplı dünyanın en yüksek basınca dayanan borusunun içindeyim. Babam uzaklaştığı için acele ettik ve sormaya fırsatım olmadı. Bu kadar boru ile ne yapılır, nerede kullanılır bilgi edinemedim. En iyisi bunu internetten araştırmak çünkü gerçekten kafama takıldı.

Bu kadar saat gezip dolaştıktan sonra biraz dinlenip tıkınmak bizim de hakkımız tabi )