Yasemin Atalar » inşaat mühendisliği stajı

Mecidiyeköy Viyadüğü Sismik Güçlendirme Projesi

yasemin — Fri, 14 Aug 2009 20:34:11 +0000

Birkaç haftadır geç kalkmanın ve tembellik yapmanın verdiği rahatlıkla tam bir tatilci moduna girmiştim. Ama hiçbir mutluluk sonsuza kadar sürmüyor. 1 haftadır çalışıyorum Her sabah 8.30 gibi kalkmam gerekiyor. Nihayet bugün cuma ve yarın tatil. Ben de bir yandan tv izleyip bir yandan bu hafta çektiğim bazı fotoğrafları ve çalıştığım yeri bloguma ekliyorum.
Bu yazın kalan kısmında Mecidiyeköy Viyadüğü’nün depreme karşı takviyesi projesinde staj yapıyor olacağım.Dolayısıyla Mecidiyeköy’de kafasında baret ve kendine birkaç beden büyük gelen bir yelek ile köprünün ayaklarına tırmanan ya da trafik ışıklarından karşıya geçen bir kız görürseniz, o Ben’im
Stajda 5 gün geride kaldı ve ben bu projede görev almaktan çok memnunum. Daha şimdiden işinin ehli bir çok mühendis ile tanıştım, iş hayatı ile ilgili tavsiyeler aldım, derslerde teorik olarak gördüğümüz konuların sahada uygulamalarını yakından izledim.
Sabah şantiyeye gidiyorum. Baretimi kafama geçirip sahaya çıkıyorum. Çalışmanın devam ettiği ayaklarda nelerin yapıldığını kontrol ediyorum. Fotoğraf çekiyorum. Kafama takılan soruları saha ekibine soruyorum. Ara sıra dinlenmek için ofise gidiyorum. Orada Mustafa Bey ( Mustafa Kemal Günay – Ortadoğu ve Balkanların bir numaralı inşaat mühendisi:) bu notu eklememi bizzat istedi) ile proje hakkında konuşuyoruz. Derken gün geçiyor ve eve dönüyorum.
Bu öğlen bir kaç gazeteci şantiyede fotoğraf çekti. İşçiler öğle tatilindeydiler ve çalışan kimse yoktu. Ben 2 stajyer arkadaşla ankrajı yapılan demir çubuklara bakmak için iskeleye çıkmıştım. O arada bizim de fotoğrafımız çekildi. Arkadaşların anlattığına göre bir gazete yine bu şekilde öğle yemeği tatilinde gelip fotoğraf çekmiş. Ardından şantiyede hiçbir çalışma olmadığını ve boş yere Mecidiyeköy trafiğinin alt üst edildiğini ileri sürmüş. Bu şekilde insanları kandırmak hiç hoş değil. Çünkü orada sabahın erken saatlerinden akşam geç saatlere kadar çalışan onca insan var. İşin bir an önce bitirilebilmesi için işçisinden mühendisine herkes çalışıyor. Gördüğüm kadarı ile de işçiler ve ekipmanlar bir an boş kalmıyor ve yapım hızla devam ediyor. Bu sebeple insanların okudukları ya da izledikleri her habere inanmamalarını tavsiye ediyorum. Şİmdi bu can sıkıcı konuları geçip Viyadük hakkında biraz bilgi vereyim:

Mecidiyeköy Viyadüğü 1973 yılında yapılmıştır. Viyadük üstyapı genişliği 31 m olup, boyuna yönde 2 adet ardgermeli betonarme kutu kesitli kirişten, enine yönde ise ardgermeli enleme kirişlerden oluşmaktadır. Viyadük uzunluğu 860.70 m olup, 29 açıklıktan oluşmaktadır. Aks aralıkları tipik olarak kenarayak önlerinde 24 m diğer tüm açıklıklarda ise 30.10 m’dir.
Kolon boyutları iki kolonlu akslarda altıgen şeklinde 1.5m x 1.2m, tek ayaklı kolonlarda ise altıgen şeklinde 2.2mx1.84m’dir.
Temel sistemi yüzeysel temel olup, temel boyutları iki kolonlu akslarda 6.5m x 6.5m x 2.0m, tek kolonlu akslarda 11.0mx11.0mx2.8m’dir.
Mecidiyeköy Viyadüğü’nde 3 adet tek kolonlu aks ve 25 adet 2 kolonlu aks bulunmaktadır. Tek kolonlu ayaklar, temele ve üstyapıya ankastre olarak mesnetlenmektedir. Tek kolonlara komşu olan ayaklar, temele ankastre üstyapıya ise mafsallı olarak mesnetlenmektedir. Diğer ayaklar ise hem temele hem de üstyapıya beton mafsallı olarak mesnetlenmektedir.
Mecidiyeköy Viyadüğünde kenarayaklarda ve P16-P17 aksları arasında olmak üzere 3 tane genleşme derzi vardır.

Çelik bentlerin kurulumu, krikolar vasıtası ile köprünün birkaç mm kaldırılması ve yükün çelik ayaklara aktarılması. Ardından kolonun kesilmesi işlemi ve vinç ile kesilen beton blokların yerlerinden çıkarılması.

Kesilen kolonda demir filizlerinin epoksi ile ekimi, üst başlıkta demir ankrajıKesilen köprü ayaklarına kurşun çekirdekli kauçuk mesnetlerin yerleştirilmesi.

Ayağın son hali.Böylelikle olası bir deprem durumunda köprünün ayaklar üzerinde daha kolay salınım yapması amaçlanmaktadır.

Staj Maceramın Devamı…

yasemin — Thu, 13 Aug 2009 19:38:01 +0000

Kaç zaman önce aldığım fakat yemediğim müsliyi değerlendirmek üzere yeni bir kurabiye tarifi buldum ve az önce onu fırına sürdüm. Şimdi pişmesini beklerken yarım kalan staj macerama devam edeyim diye düşündüm. Bu defa çenem düşmeyecek ve kısa keseceğim söz
Nerede kalmıştık fosil dede beni başından savmıştı değil mi? İşte ben o yaz sıcağında topuklu ayakkabılarımla sabahtan ikindiye dek, onca yol tepip çabaladıktan sonra ellerim boş bir şekilde Gayrettepe’de kalakaldım. Eğer hemen bir çözüm bulmazsam o yaz staj yapamayacaktım. İçimde en ufak bir ümit olmamasına rağmen “ne kayberim ki?” deyip bir taksiye atladım ve Makyol AŞ Etiler’e gittim. Ne randevum ne de görüşeceğim bir isim vardı. Fakat nasıl olduysa beni içeri kabul ettiler. Hatta Proje Müdürü İsa Gözek Bey ile görüşebilmem için beni kendi araçları ile Hisarüstü şantiyesine dahi gönderdiler. İsa Bey şansıma son derece halden anlayan, tatlı bir insan çıktı. “İstediğin zaman gel başla” dedi. Açıkçası Makyol gibi bir yerde çalışmak sabah evden çıkarken aklımın ucundan geçmezdi. Fakat bazı inşaat şirketlerinin aksine Makyol yetkilileri kapıdaki güvenlikçisinden sekreterine, mühendisinden proje müdürüne kadar inanılmaz dostça yaklaştı. Hatta İsa Bey dönüşte İtü’lü dayanışmasına örnek olarak beni şantiye şoförü ile 4. Levent’e bıraktırdı. Kendisine her şey için buradan tekrar teşekkür etmek istiyorum. Staj yeri arayan arkadaşlara ise tavsiyem şu; başvuru formu verip cevap beklemeyin. Gidip şahsen görüşün ve isteğinizi bildirin. İşte staja başlama hikayesi böyleydi. Bugün stajda 4. günümdeydim. Bir sonraki yazımda staj yerimden bahsederim artık. Kurabiyelerim pişmiş

Zorunlu Staj Maceram

yasemin — Tue, 11 Aug 2009 19:00:29 +0000

Dün zorunlu stajımın ilk günüydü. Bu kadar yorulacağımı hiç tahmin etmezdim. Fakat tatlı bir yorgunluk benimkisi. 2 ay önce staj yeri bulabilmek için nasıl çırpındığımı düşünürsem, bu halime şükretmem gerekir. Öyle ise şimdi ben size staj maceramı baştan anlatayım.
Bilidiği üzere her mühendislik öğrencisinin başından zorunlu staj macerası geçer. Benim de mezun olabilmem için tamamlamam gereken bir şantiye ve bir büro olmak üzere 2 ayrı stajım bulunmakta. Ek olarak İtü’nün 2 staj alana 2 bedava kampanyasından edindiğim 2 adet de makina stajım var. Fakat psikolojim bozulmasın diye işin o kısmını düşünmemeye çalışıyorum
Bu mayıs ayında diğer bütün üniversitelerde olduğu gibi bizi de yeni staj yönetmeliği hakkında bilgilendirmek üzere topladılar. Haberler çok parlak sayılmazdı. Bu yıldan itibaren öğrencilerin sigorta primleri üniversite tarafından karşılanacağı için 5 Haziran tarihine kadar staj yapacağımız yeri bildirmemiz ve sigorta işlemlerini başlatmamız istendi. Şanssızlık bu ya benim staj yapacağım yer henüz belli değildi. Açıkçası bir çok iyi inşaat firmasına gerek web üzerinden gerekse şahsen form doldurarak başvurmuştum. Fakat her nedense inşaat şirketleri stajyer öğrenci almak konusunda çok gönülsüzler. Anlaması güç bir durum. Dünyanın neresinde bedava ve sigortasız, üstelik de bu kadar istekli eleman bulabilirsiniz Uzun lafın kısası mayıs ayında İnşaat Mühendisleri Odası’nın öğrencilere sunduğu bir imkandan haberim oldu. Kendi sitelerinde detaylarını verdikleri duyuruya göre öğrenciler odaya başvuracaklar, oda da onları puanlarına göre ellerindeki şirketlere stajyer olarak yerleştirecekti. Açıkçası puan sistemi olması beni daha da umutlandırdı. Böylelikle belki adalet yerini bulur da torpile ihtiyacım olmadan iyi bir yere kabul edilebilirdim. ama çok safmışım Puanım yüksek olmasına yüksekti. Sanırsam 180 kadar öğrenci içinde dördüncü sıradaydım. Fakat benim şansıma yerleştirildiğim Boğaziçi Teknik Müşavirlik A.Ş. şirketine gittiğimde beni yanlış hatırlamıyorsam Adem Bey isimli birinin odasına gönderdiler. Odanın geneline 20-30 yıl öncesinin Türk filmlerinde karşılaşacağınız tarzda bir devlet dairesi havası hakimdi. Mobilya, döşemeler ve akla gelecek her tür detay, hatta çalışanların zihinleri dahi bu eski modayla son derece uyumlu bir şekilde kombine edilmişti. Adem Bey kendisi de inşaat mühendisi olmasına rağmen “makina ile neden çift lisans yapıyorsun? ne ilgisi var? mimarlık seçseymişsin. İnşaat makinası mı tamir edeceksin? Kızlara göre iş değil.Yazık etmişsin.” şeklindeki cümlelerini sıraladı. Ben karşımdaki kişinin vizyonuna hayran kalırken o sözlerine şu şekilde son verdi : “Bizim şantiyemiz yok” Çok merak ediyorum acaba şantiyeniz yoktu da neden İmo’dan şantiyede çalışmak üzere stajyer öğrenci istediniz. Fakat beyefendi çok kibar çıktı. “Yiğidi öldür hakkını yeme!” demiş atalarımız:) Bana İstanbul’da şantiyesi olan firmaları saymaya başladı. İçimden “Haydi yaa ben neden orayı düşünemedim ki ?” diye isyan etmek geçse de sesimi çıkarmadım. Ne de olsa amca 856 yaşındaydı ve hürmet etmek gerekirdi. Sonrasında Makyol‘un Mecidiyeköy viyadüğünün sismik takviyesini yapacağını söyledi. Ardından da hevesle sekreter kızı arayıp Makyol’un telefonunu istedi. Sonra da “dur sana bir iyilik yapayım” diye ekledi İçimden ” demek oradan biri ile muhabbeti var, bu işler tanıdıkla torpille olduğuna göre belli mi olur belki kabul ederler” diye saf saf bi umut belirmişti ki muhterem amcamız bana numarayı verdi. Kendisi sanırsam İstanbul’un ilk sakinlerinden olacak ki, internet, bilgi çağı, iletişim gibi kavramlar henüz onun beyninde oluşmamıştı. Sanki Makyol Firmasının telefonu devlet sırrıydı ve ben bu numaraya o olmazsa ömür billah ulaşamazdım Herneyse muhterem amca bir taraftan da bu kıyağımı unutma der gibi bana telefon numarasını uzattı. Ben de onu hayal kırıklığına uğratmamak adına minnettar bir şekilde üzerinde top secret yazan numarayı aldım. O kadar minnettar bir şekilde almışım ki Adem Dede dayanamadı. Numarayı geri aldı ve tuşlara basmaya başladı. Neredeyse utancımdan kıpkırmızı olacaktım. Bu iyilik abidesi zararsız amca hakkında neler düşünmüştüm. İşte arıyordu….

Hikayemizin devamı bir sonraki yazıda anlatılmaya devam edilecek. Bakalım torpilsiz ama gururlu öğrenci staj yeri bulabilecek mi? Yoksa yazı boş geçirip okulunu uzatmak zorunda mı kalacak?