Bakalım nelerim eksikmiş;

1. Terlik : yurtta dolaşırken kullanabileceğim 37.5 numara tercihen parmak arası bir çift terlik,

2.Termos Bardak : sabahları okula giderken çay, kahve götürebileceğim böylelikle kantinde 20 dk sıra beklemek zorunda kalmayacağım bir bardak, içi kesinlikle plastik olmamalı, tercihen hoş görünümlü olmalı…

3.Çeşitli ebatlarda kutular: İçine ıvır zıvır eşya koyulup kaldırılabilecek cicili bicili kutular, kutunun boş getirilmemesi rica olunur

4. Sırt Çantası: İçinde bilgisayar da taşıyabileceğim, sağlam bir sırt çantası…
5.Bornoz: Small beden, kaba olmayan tercihen Taç marka bir bornoz,

6. Masaüstü alarmlı saat: Hoş bir tasarımı olsa iyi olur,

Şimdilik bu kadar, Eşe dosta ilanen duyurulur )

Uzuuuuun bir aradan sonra yine sayfama yazıyorum. Gönül isterdi ki dönem başındaki bu ilk yazım sevinçli ve umut dolu olsun. Malesef ki değil yaklaşık 24 saattir moral bozuluğum tavan yapmış durumda, her an olay çıkaracak bir potansiyel seziyorum kendimde. İsterseniz olayları en baştan anlatayım, kim haklı kim haksız siz karar verin, bu arada söz veriyorum objektif olacağım Her şey dün akşam saatlerinde yurttaki odama bavulu bırakmak için geldiğimde başladı, oysa hayat ne kadar güzeldi, keyifli bir cumartesi gezmesi, ardından mangal keyfi, aile içi frizbi çılgınlığı, salıncakta sallanmaca, hoplamaca, zıplamaca… . Derken yurda geldik, eşyalarımı üst kata çıkardım. Gerçi biliyordum odama daha doğrusu Tuba’cığım ile 3 yıl yaşadığımız kutsal mabedimize namahrem eli değeceğini, ama hiç bu kadar acı vereceğini düşünmemiştim. Nedense en saf halimle ve benden beklenemeyecek bir iyimserlikle herşey çok güzel olacak, yeni bir arkadaş edineceğim havalarındaydım. Bana sürpriz yapmaya bayılan kader yine yaptı yapacağını. Yeni oda arkadaşım H…  :(

İyisi mi ben yine atlamadan olayları en son kaldığım noktadan itibaren anlatmaya devam edeyim. Nerede kalmıştık?

En son bavulu dün akşam saatlerinde yurda getirdiğimi söylemiştim. Sonrasında kendimi  en çok evimde hissettiğim odanın kapısını açtım ve içeri girdim. İlk başta normal bir insan evladı ile karşılaştığımı sanarak kendimi tanıttım ve sadece bavulu bırakıp çıkacağımı yurda ertesi gün geleceğimi söyledim. Bu arada 3 yıldır yattığım yatağa yerleşmiş olduğunu farkedip kendisine şöyle dedim.  ‘yalnız o taraftaki yatak benim yatağımdı.’ Sanmıştım ki bilemediği için öylece yerleşmiş. Nasıl anlayabilirdim ki insan kılığı altında bir canavar varmış. Ben peki değişelim diyeceğine o kadar eminken en büyük silahını yani çenesini devreye soktu. Tamamen hazırlıksız yakalanmıştım. Bu tip ani saldırılarda tecrübeli olmadığım için geri çekilip meseleyi sakin kafa ile ertesi gün konuşmayı tercih ettim. Böylelikle eve gidip olayın analizini yapabilirdim.

Evet o yatak 3 yıldır benimdi. Evet o bu odaya sonradan gelmişti. Evet dağdan gelip bağdakini kovmak diye buna denirdi. Evet benim buzdolabım benim masamın yanında olmalıydı, evet evet evet… Ve nihayetinde bugün akşam üzeri yurda ulaştım. Tatlı bir başlangıç olması ümidi ile güleryüzle kendimi tekrar tanıttım. Tekrardan ifade ettim ki dolabın yanındaki masa benim masam ve ben oradan sürekli içecek alıyorum, kendisi boşalan yere yerleşmeli gibi gibi gibi. Tabi bunları söyleyebilmem hayli zaman aldı çünkü arkadaşın nefes almak için sustuğu aralara kelimelerimi serpiştirmeye çalışıyordum. Derken yatak meselesinin bu şekilde çözülemeyeceğini farkettim ve bu konuyu kapatmaya karar verdim. Yarın müdüriyetle görüşelim bu konuyu dedim. Fakat olay öyle büyüdü ki artık önemli olan ne yatak ne dolap ne de başka bir şeydi, bu kişi ile aynı odada nefes almak insan ömrüne zarar bir faaliyet halini aldı. Sigara içsem daha sağlıklı olur eminim. Gelelim diğer konulara, hemen yatağımın karşısına plastik 4 raflı bir çekmece yerleştirmiş. Üzerinde plastik bir bulaşıklık ve içinde kevgir, çırpma teli gibi bir mutfak dolusu eşya. Gören de mutfak işletiyoruz ya da odalara servis yapıyoruz zannedecek, bir dönem eski oda arkadaşım tuba ile bunun geyiğini yapmıştık ama hiç bu kadar yaklaşmamıştık. Komidinler arasında yine plastik 3 katlı bir şey, üzeri tıka basa dolu, sağda solda garip eşyalar. Bir an kendimi Burhan Altıntop’un evine gelmiş gibi hissettim. Tek eksiğimiz Çiko ve girişe asılacak plastik çiçekler.  Odamız adeta gecekondu havasında, banyoda duşakabinin yanındaki 5 lt sıvı sabun bidonuyla, sağa sola yapıştırılmış yapışkanlı havlu asacaklarıyla, komidin üzerine örtülmüş tül örtüsüyle her an kapı vurulup içeri Makbule gelecekmiş gibi tedirgin yatmaktayım. Bu arada söylememe gerek yok, yönetmelik gereği odada yemek yapmak yasak ama bu abla yemek yapacağını da ilan etti. Normalde arada biz de yapardık tuba ile birşeyler yerdik, biraz insan olsa müsamaha gösterebileğim bu birey bu kadar iyi davranılmayı haketmiyor kanaatindeyim.Bu arada söylemeden geçemeyeceğim sadece yumurta gibi kokusuz!!! şeyler yapıyormuş, aman ne güzel.

Bu şekilde yazarken belki okuyucu için kaprisli iki kızın köşe kapmaca savaşından öte anlam taşımayan bu hikaye, sadece yaşayanların anlayabileceği öfke ve isyan nöbetleri yüklü, çok sinir bozucu bir o kadar da acıklı sahnelerle dolu. Sabaha umarım sağ çıkarım da maceranın devamını da sizlerle paylaşırım. Bu arada şu anda bu yazıyı yurt odamda yazmaya çalıştığımı söylemiş miydim?

İşte ışıklar da kapandı, sanırım H… monarşisinde biz teletabilerin yatma vakti geldi, sabah ola hayrola

Bölüm 2 : Maraton

… sabah umduğum gibi çabuk gelmedi, gece bir türlü uyuyamadım. Saat 8 de telefonun alarmı ile uyanıp yüzümü yıkamak ve ayılmak için lavaboya gittiğimde yeni bir sinir harbinin başlayacağına emindim. Fakat rakibin strateji geliştirdiğini nereden bilebilirdim. Ben kalkarken uyuyan şahıs meğer ben banyoya girer girmez yerinden fırlamış. Ne demişler? Su uyur düşman uyumaz. Üzerini giyinmiş ve çıkmak üzere! Bu hızlı performansıyla Kenyalı atletleri bile solda bırakan yeni arkadaşım! göz açıp kapayana dek odadan uçtu. Küçük dilimi yutmadıysam daha da yutmam herhalde. Elbette ben anladım bu acelesinin sebebini fakat olayları akışına bırakmayı tercih ettim. Tam da beklediğim gibi bir süre sonra telefon çaldı, son derece sıcak bir şekilde telefonu açtım. Yurt idaresi beni bekliyordu. Hemen gidip kapıyı çaldım ve içeri girdim. Hakkımda kimbilir neler anlatmıştı. Gayet sakin bir şekilde yeni gelen arkadaşla anlaşamadığımı ifade etmeye çalıştım fakat malesef arkadaş bu konuşmaya yeterince iyi hazırlanamadığı için sürekli agresif bir şekilde sözümü kesip durdu. Ben sonuç olarak 3 yıldır burada kaldığımı ve ne benim ne de eski oda arkadaşım hakkımda en ufak bir şikayet almadıklarını, beni uzun zamandır tanıdıklarını ve sessiz bir şekilde girip çıktığımı ifade ettim. Yurt müdürü ardından arkadaşı uğurladı ve benimle bir müddet daha konuştu. Beni tanıdığını ve anlatılanlara zaten inanamadığını ve şaşırdığını ifade etti. Sonuç olarak sanırım arkadaşı başka odaya alacaklar, henüz kendisi ortalıkta olmadığı için durumdan haberi yok. Ben de heyecanla olacakları bekliyorum

Bölüm 4 : Kaplumbağa kazanır

Bu bölümün başlığı bu olmayacaktı, şimdi aklıma geldi. İsterseniz mutlu son da diyebiliriz, ya da yaşasın adalet Öğleden sonra yurt idaresi H… ‘yi başka bir odaya gönderme kararı aldı. Ben de odamda oturup onun taşınmasını izledim. İçimden tonla alay ettiysem de yüzüne karşı bir şey söylemedim ve bakmadım. Ama ne yalan söyleyeyim kardeşim Elif ile telefonda arkasından tonla espri yaptık, eğlendik. Bu maceramız da böylece başarılı ile sonuçlanmış oldu.

Bu arada farkettim de ben blogumu iyice günlük havasına sokmuşum, belki bu kadar detay vermek yanlıştır şu anda bilemiyorum. Ama yazıma son verirken bir şeyi daha söylemeden edemeyeceğim, Tuba ( eski oda arkadaşım) kızma da keşke mezun olamasaydın (( Şaka bir yana inşallah her şey dilediğince olur, üç yıl boyunca yaşadığımız seviyeli oda arkadaşlığı için teşekkür etmek istiyorum, geçen yıl sonu da söylemek istemiştim ama bilirsin böyle konuları konuşmayı pek sevmem, görüşmek üzere….

Sonrasında Galatasaray Lisesini geçtik ve bir börekçide mola verdik. Bir çeşit sabah kahvaltısı yaptık. Demleme çayları olduğu için ara sıra gittiğim ufacık bir mekan.  Üç haftadır aynı gün ve aynı saatte oraya gelen iki kız için Börekçi ne düşünüyor acaba merak ediyorum Görüldüğü gibi bizden başka da kimse yokmuş üst katta,

Börekçinin hemen yan tarafındaki Saint Antoine Katolik Kilisesi’ne girdik. İçeride fotoğraf çekemedim fakat dışarda bir kaç tane çektim. Aşağıda soldaki fotoğraf kilisenin ön cephesi, sağdaki ise içinde ne olduğunu bilmediğim giriş kısmı. Giriş kapısının üzerindeki köprü gibi duran bölüm çok hoşuma gidiyor. Orada oturup caddeden geçenleri izlemek güzel olurdu

Sonrasında biraz daha yürüyüp müzik aleti satılan dükkanların önünden geçerek yokuş aşağı inmeye başladık. Her yer turist dolu, özellikle Almanca ve İspanyolca konuşan bir sürü insanla karşılaştık. Fakat daracık yolda öyle bir araç trafiği var ki yürümekte güçlük çektik. Sokak arasından birdenbire karşımıza çıkan Galata Kulesi’ni çekmekte oldukça zorlandım. Zaten güçlükle bir açı yakalıyorum ve tam çekiyorum derken üzerime gelen bir araba ile uzaklaşmak zorunda kalıyorum, neyse haliyle fotoğraflar kötü çıktılar

Yokuşun sonunda dün ilk defa farkettiğim bir heykel, belki yirmi kere geçtiğim bu yolda bazı şeyleri hala farketmemiş olmam tuhaf. Demek ki bu noktada ilk defa kafamı havaya kaldırmışım. Köşede sağdaki binanın cepsesinde bulunan bu heykelin de içime sinmeyen bir fotoğrafı ile yolumuza devam ettik.

Nusretiye Camii girişi ve yol boyu çekilmiş diğer bir kaç fotoğraf;

Mimar Sinan Üniversitesi önünden geçişimiz sırasında bahçede gördüğümüz çalışan bir kız. Kendisi halinden memnun görünüyor fakat biz Gökçe’yle İTÜ Mimarlık fakültesinde çektiğimiz işkence günlerini hatırlayıp kızcağıza acıyan bakışlar attık

Bir kaç senedir her Nisan’da tekrarlanan, İstanbul’un her tarafına dikilen lalelerden bazıları;

Bu sivri yapraklı olanlar sanırsam İstanbul Lalesi olarak bilinen bir tür lale. Bu çiçekleri Mimar Sinan Üniversitesi civarında çektim  fakat farklı yerlerde öyle güzel laleler dikilmiş ki, insan hayran oluyor.

Bunlar da civardaki bir çiçekçi dükkanında çekilmiş kaktüsler. Geçenlerde radyasyonu emdiği gerekçesiyle bilgisayarımın yanına koymam için kardeşimin aldığı bir minik kaktüs de benim masamda bulunuyor. Benimkinin üzerinde böyle renkli çiçekler yok ama, aklıma gelmişken onun da bir fotoğrafını ekleyeyim

Gezinin sonu, İstanbul’da bahar denince hemen akla gelen erguvanlardan biri, Masal gibi bir görüntüsü vardı ama ben hızlı hızlı yürümeye çalışırken istediğim gibi çekemedim. Hele etraftaki rengarenk laleler inanılmazdılar. O ara yanımızda trafiğe takılan İETT otobüsünü görünce Gökçe ile hemen atladık. zaten hayli yorulmuştuk ve öğleden sonraki derse neredeyse geç kalmıştık. Sonraki haftalarda başka yerleri keşfetme fikriyle gezimizi bitirdik…

İstanbul’un diğer laleleri…

Benim kaktüsüm ;

Yağlı boyaya merak saldım dediysem tabi ki de ilk akla geldiği gibi doğa, insan veya herhangi başka bir şey boyamıyorum. Benim bu konuda zerre kadar yeteneğim olmadığı ortada. Bu sebeple daha çok geometrik desenler ve ilkokul boyama kitaplarındaki resimler tarzında çalışmalar yapıyorum. Bir çeşit modern sanat İlk çalışmamı bitirince fotoğrafını çekip buraya da eklerim. İleride sıkılmazsam sergi açmayı planlıyorum. Tabi ki bizim evin salonunda:) Böylece çalışmalarımdan para da kazanmayı umuyorum Şaka bir yana, kışın da gelmesiyle haftasonları iyice eve kapandım. Bu resim uğraşıyla kendimi eğlendirmeyi amaçlıyorum. Umarım hayal kırıklığı olmaz

Bütün haftasonu evde kapalı kalınca uğraşacak bir iş aradım ve çok geçmeden buldum. Yaklaşık 8 aydır ihmal ettiğim diğer sitemi güncellemeye karar verdim. İşe wordpress temasını yenilemekle başladım. Bunun için Elif’in eve gelmesi gerekti. Sağolsun yeni temamı kurmayı ve düzenlemeyi küçük bir iyilik karşılığında kabul etti. Nefisyemektarifleri.com sitesindeki 1000 kadar tarifin fotoğrafları tek tek yeniden düzenlenecekmiş.
Bu arada fotoğrafçılığımda da gözle görülür bir gelişme var farkettiniz mi ? )) Bu mantar kurabiyeleri pazar sabahı karga kahvaltısını yapmadan pişirdik. Çok da lezzetli oldular. Neyse bu kadar havalanmak yeter. Şimdi yeryüzüne ineyim ve yazımı yayınlayıp uyuyayım. Malum yarın iş var, yoksa beni yataktan spatula ile kazımak gerekecek.:)

Kaç zaman önce aldığım fakat yemediğim müsliyi değerlendirmek üzere yeni bir kurabiye tarifi buldum ve az önce onu fırına sürdüm. Şimdi pişmesini beklerken yarım kalan staj macerama devam edeyim diye düşündüm. Bu defa çenem düşmeyecek ve kısa keseceğim söz
Nerede kalmıştık fosil dede beni başından savmıştı değil mi? İşte ben o yaz sıcağında topuklu ayakkabılarımla sabahtan ikindiye dek, onca yol tepip çabaladıktan sonra ellerim boş bir şekilde Gayrettepe’de kalakaldım. Eğer hemen bir çözüm bulmazsam o yaz staj yapamayacaktım. İçimde en ufak bir ümit olmamasına rağmen “ne kayberim ki?” deyip bir taksiye atladım ve Makyol AŞ Etiler’e gittim. Ne randevum ne de görüşeceğim bir isim vardı. Fakat nasıl olduysa beni içeri kabul ettiler. Hatta Proje Müdürü İsa Gözek Bey ile görüşebilmem için beni kendi araçları ile Hisarüstü şantiyesine dahi gönderdiler. İsa Bey şansıma son derece halden anlayan, tatlı bir insan çıktı. “İstediğin zaman gel başla” dedi. Açıkçası Makyol gibi bir yerde çalışmak sabah evden çıkarken aklımın ucundan geçmezdi. Fakat bazı inşaat şirketlerinin aksine Makyol yetkilileri kapıdaki güvenlikçisinden sekreterine, mühendisinden proje müdürüne kadar inanılmaz dostça yaklaştı. Hatta İsa Bey dönüşte İtü’lü dayanışmasına örnek olarak beni şantiye şoförü ile 4. Levent’e bıraktırdı. Kendisine her şey için buradan tekrar teşekkür etmek istiyorum. Staj yeri arayan arkadaşlara ise tavsiyem şu; başvuru formu verip cevap beklemeyin. Gidip şahsen görüşün ve isteğinizi bildirin. İşte staja başlama hikayesi böyleydi. Bugün stajda 4. günümdeydim. Bir sonraki yazımda staj yerimden bahsederim artık. Kurabiyelerim pişmiş

Hikayemizin devamı bir sonraki yazıda anlatılmaya devam edilecek. Bakalım torpilsiz ama gururlu öğrenci staj yeri bulabilecek mi? Yoksa yazı boş geçirip okulunu uzatmak zorunda mı kalacak?

Peki şimdi ne yapacağım derken aklıma google’da aratmak geldi. Elif kendi bilgisayarında biraz araştırma yaptı. ‘empowering şifresi unuttum’ gibisorular yazınca yalnız olmadığımı gördüm. Gerçi orada birtakım programlar ile bilgisayarın gizli partition’ına girip şifreyi bulmayı anlatıyordu ama o programlar ya bozuktu ya da ücret talep ediyordu. Bu bilgiler bizim işimize yaramadı belki ama Elif’e bir fikir verdi. Denize düşenlerin yılana sarılması gibi en ufak bir fikre bile açık olan ben hemen kabul ettim. Evdeki pardus çalışan cd’sini bilgisayara taktık ve bilgisayarı cd’den başlattık. Böylece Acer’ın hard diskinin bölümlerine girdik. Orada aimdrs.dat şeklindeki dosyayı notepad ile açıp benim şifreme ulaştık. Fakat o da ne? bu şifreyi ben defalarca denedim ama kabul etmemişti. İnsanlık hali dedik ve yeniden denedik, yine olmadı. Elif bir de i harfi yerine ı yazalım dedi. Bu defa oldu. Mucize gibi bir şey:) Meğer Türkçe karakterleri kabul etmiyormuş, devamı zaten çorap söküğü gibi geldi ve bilgisayar ilk haline geri döndü, inşallah uzun bir süre daha da bu bilgileri kullanmam gerekmez.

İşte bu da böyle bir hikayeydi

Hemen her gün eski kütüphanenin önünden geçiyor ve öğrencilerin akın akın sergiye getirildiğini görüyordum. Kendimden utanmam gerektiğini düşündüm, böyle bir sergi ayağımın dibine gelmişti ve ben adımımı atmamıştım. Nihayet önceki gün Elif  “Yarın nereye gidelim?” diye sorunca aklıma kampüste kahvaltı edip ardından da sergiyi gezmek geldi. İyi ki de yapmışız, ben çok beğendim. Elimde fotoğraf makinam ile sergiyi görüntülemeye çalıştım ancak içerisinin genelde karanlık olması ve benim amatör ötesi çekimlerim birleşince ortaya aşağıdaki saçmasapan kareler çıktı. Siz en iyisi www.susergisi.com sayfasına bir göz atıp kendiniz bilgi edinin. Hatta daha iyisi henüz vakit varken sergiyi ziyaret edin. Üstelik İTÜ öğrencileri için 2 ytl giriş ücreti alınıyor. Diğer öğrenci ve öğretmenler 5 ytl. Tam bilet ise 10 ytl. O kadar da farkımız olsun ama değil mi?

Bu arada sergi hakkında birkaç not ileteyim:
Amerika Doğa Tarihi Müzesi (American Museum of Natural History) tarafından üretilen Su Sergisi, Coca-Cola ve UNDP ortak projesiyle Türkiye’ye getiriliyor.

Dünya Su Forumu’nun resmi yan etkinliği olarak ilan edilen sergi, “Her Damla Değer Katar” projesi çerçevesinde 4 Mart – 14 Haziran tarihleri arasında İTÜ Maslak Doğa Tarihi ve Bilim Müzesi’nde ziyaret edilebilecek.

Dünyanın en kapsamlı su sergisi olarak tanınan etkinlik, interaktif uygulamaları ve etkileyici kurguları ile 7’den 70’e herkesin suyun güzelliklerini ve mucizelerini keşfetmesine yardımcı olacak.

Salona girer girmez karşılaştığımız Bosch standı. İçeride o kadar çok su sesi ve su ile ilgili görüntü var ki insan ister istemez susuyor. Biz de kendimizi Bosch yetkilisinden su isterken bulduk.

Vücuttaki su miktarını hesaplayan tartı. Bende yaklaşık 36 litre su varmış. Makina öyle diyor.

Çıkıştaki dinazor maketleri. Hüseyin küçük olanla karşılaşması durumunda üstesinden gelebileceğini iddia ediyor, büyük olan zaman alabilirmiş